Onmacht

Laatst vulden telefonische tranen het hart van de piot met onmacht.

Mijn tijdelijk emplooi als Corona-contacttracer plaatst mij bijna dagelijks, ook in het weekend, in Platform 93/4 voor een laptop met een headset op. Een centraal databasesysteem trakteert mij online op gesprekjes met een lading Covid19-positieve personen (“indexen“), mensen die min of meer contact hadden met een besmet individu (“high & low risk-persons“) en stervelingen die hun aangeboden neuskeutelpeutersessie nog niet verzilverd hebben. In de marge praat ik ook met burgers die inbellen op zoek naar meer informatie of om hun dossier te vervolledigen.

Die telefoontjes komen in alle mogelijke soorten en vormen. Menig opgebelde is (aanvankelijk) achterdochtig, andere zijn meegaand. Sommigen zijn heel behulpzaam, een enkeling geeft maar met mondjesmaat de gevraagde data, terwijl een handvol overvloedig onnodige informatie spuit. Van de meeste gesprekken blijft enkel de gemene deler hangen. En dan zijn er die babbels die als brandend kleefkruid je huid verschroeien.

Een dame belt het contactcenter en komt bij mij terecht. Ze vertelt dat ze positief getest heeft, dat ze reeds opgebeld is en dat ze nu een en ander wil toevoegen aan haar dossier. Terwijl ik aan de hand van haar gegevens haar digitale steekkaart opzoek, legt zij schoorvoetend haar situatie uit. Plotseling gooit zij het eruit: “Hij is hier nu toch niet, dus kan ik vrijelijk praten.” En ze begint te wenen.

In één grote geut komt het er uit: haar verhaal, haar tegenslagen, haar verdriet,… Haar partner trekt zich niks aan van de Corona-maatregelen en haar besmetting is voor hem het zoveelste startschot voor een hele reeks geblafte verwijten. Het ene voorval volgt de andere anekdote op. Al snel vertelt ze dat ze eigenlijk haar man wil verlaten, dat hij dat weet en dat hij dreigt de scheiding zo bitsig als mogelijk te maken. Daarna volgt een reeks voorbeelden van psychologische terreur. Het triest hoogtepunt is hartbrekend: “Soms wil ik dat hij mij eens goed afklopt, want dan zal ik fysiek bewijs hebben van zijn mishandelingen.

Ik wou dat ik je kan helpen,” stotter ik. “Heb je er al met iemand over gepraat?” Ja, dat heeft ze: haar vader die ze van haar man niet meer mag zien, een zekere S. van het OCMW van haar thuisstad en haar huisdokter die momenteel met een Covid19-besmetting is opgenomen in het ziekenhuis. Op dat punt breekt mijn hart. Hoeveel ellende kan een mens dragen?

Nog tijdens het praten en luisteren besef ik dat ik live meemaak wat ik tot op heden enkel ken uit boeken, series en films, waar het in mijn ogen vaak wereldvreemd en vergezocht lijkt. Dat het toch werkelijkheid kan zijn, leer ik van het hoopje ellende aan de andere kant van de lijn.

Maar ook aan dit langste gesprek ooit komt een einde. Wanneer ik de telefoon opleg, verdringen onmacht en woede de stilte sneller dan ik denken kan. Wat drijft die duivelse partner? Dit soort beulengedrag maakt mij kwaad. Ik kan (wil?) me nauwelijks voorstellen hoe iemand zo smerig en gemeen kan zijn tegen gelijk wie, dus zeker tegen de moeder van zijn dochter. Dit bruut psychologisch geweld heeft niks menselijks.

Mijn hoofd loopt vol en ik ga mijn gedachten ventileren bij coaches en collega’s. Vervolgens sluit ik het dossier af en schrijf een verslag voor de “2nd line” in de hoop dat het voorval daar opgepikt en verder afgehandeld wordt, hoewel ik ook wel weet dat dit enkel kan leiden tot een politioneel afgedwongen quarantaine van de geweldenaar, die vervolgens zijn frustratie zal bekoelen op zijn partner. Nog maar eens.

Een vlaag van woede gutst door mijn lijf. Ik ben machteloos. Met overgave verketter ik de deontologie die mijn handen ketent. Anoniem klacht neerleggen in een poging de arme vrouw in bescherming te nemen, kan en mag niet. Natuurlijk begrijp ik de diepere beweegreden hiervan, al wil ik het nu even niet verstaan en vloek ik tegen de sterren op.

Mijn machteloosheid is de hel, en toch de hemel in vergelijking met wat die arme vrouw doorstaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.