Ochtendperikelen

Laatst draaide het doorbreken van het ochtendprotocol voor de piot uit op een pijnlijke affaire.

Aan de Via Prosperità verschillen de procedures in het weekend weinig van de routines op weekdagen. Enkel bij het ontwaken van de dag varieert de tijdspanne tussen het moment dat de piot de echtelijke bedstee ontstijgt om de ontbijttafel op te tuigen enerzijds en anderzijds de verschijning van Mijn Groote Liefde, in welke gedaante dan ook. Ook het slapengaan doorloopt een aantal geijkte stadia, te beginnen met een heldere “Hey Google! Slaap wel!” waarna alle lichten zich doven en de kijkkast in slaapstand gaat.

De komst van Magnifieke Marcel heeft weinig veranderd aan die protocollen, of beter: zijn verschijning heeft slechts enkele subroutines toegevoegd. Net voor het aanvangen van de nachtelijke reis vol dromen en – in het geval van Mijn Groote Liefde – opvliegers, gaat de nieuwste bewoner van de Via Prosperità met een begrijpelijke, gezonde portie tegenzin de bench in. Bij het ochtendgloren hoeft de piot niet langer meer te wachten op het discreet weksignaal op zijn smartphone. Ruim daarvoor verraadt heftig genepen geblaf dat de sanitaire buffer van Magnifieke Marcel het alarmpeil heeft bereikt. Dag na dag verlaat dit tijdstip met een handvol minuten.

Na een double feature filmsoiree op vrijdag vraagt Mijn Groote Liefde zich luidop af of het nog nut heeft om Magnifieke Marcel elke avond in de hondenkooi te lokken: “Zouden we het niet aandurven om hem gewoon beneden te laten slapen.” Aficionado’s weten het antwoord van de piot wel: het levend zwart knuffeldier met de witte borstbles gaat niet achter de tralies.

’s Anderdaags klimt iets later dan normaal het gebruikelijk gekef langs de traphal naar de matrimoniale slaapkamer. Op het liefdevol gepreveld “Ga jíj opstaan?” antwoordt de piot kreunend en naar waarheid: “Ik durf niet goed. Ik ben bang wat ik beneden vinden zal.” Morrend gooit Mijn Groote Liefde de dekens van het ledikant en trekt naar de living.

Veel later dan verwacht verschijnt Mijn Groote Liefde opnieuw, ditmaal in het gezelschap van Magnifieke Marcel. Met een “Het was prijs” begint zij aan een lang en vooral zeer plastisch verwoord verhaal over hoe het uitlaten van de viervoeter niet resulteert in de verwachte plasronde. Hoe zij daarna bij het betreden van La Cuisine blootvoets in een warm plasje trapt en bij het verschrikt opspringen net een dampend pakketje weet te ontwijken. “Ik heb na het opruimen dan maar de dweil bovengehaald en de gehele keukenvloer onder handen genomen,” besluit zij.

Ach, da’s toch niet erg,” reageert de piot onbesuisd, dolblij dat deze smeuïge kelk aan hem is voorbijgegaan. “Dat is toch een schoon begin van het weekend.

Hoe een mens ook uit het bed tuimelt, per ongeluk of door een welgemikte forse trap, het laminaat blijft bikkelhard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.