Cryptisch converseren

Laatst tilde Oma Leona haar unieke communicatiestijl naar een hoger niveau.

De moeder van Mijn Groote Liefde heeft een zekere reputatie hoog te houden. Aficionado’s weten ondertussen dat haar culinaire capaciteiten nogal gelimiteerd zijn. En dat zij heel bedrijvig is in een parallel groenten-distributienetwerk. Over haar verbale verwezenlijkingen rapporteer ik minder vaak. Daar komt nu verandering in.

Niemand kan ontkennen dat Oma Leona een speciale relatie heeft met het fenomeen taal.

Om te beginnen kan zijzelf de wondermooie namen van haar twee dochters niet naar behoren uitspreken. Zolang ze zich beperkt tot “zusje” (de jongste en Mijn Groote Liefde) is er geen vuiltje aan de lucht. Evenwel klinken uit haar mond de doopnamen van haar kinderen helemaal anders dan wat de schrijfwijze suggereert. Niemand anders op aarde roept hen op die manier aan, met uitzondering misschien van de Oeigoeren, de Inuiten en sommige stammen in onontgonnen Amazone-gebied).

Verder heeft Oma Leona de onovertroffen gave om in één adem drie verschillende verhalen door elkaar te husselen. Dat bemoeilijkt op zijn minst het volgen van haar gedachtegang. Zo slaat een compromitterende onthulling op het einde van een uiteenzetting niet noodzakelijk op de hoofdrol van de voorlaatste volzin van het vertelsel. Zoiets is misschien onaangenaam, het scherpt alvast de aandacht van de toehoorder tot geestverruimende dimensies.

Alsof dat het volgen van haar exposé nog niet uitdagend genoeg is, heeft zij de laatste jaren de neiging ontwikkeld om halverwege een zin de stoppen en over te springen naar een andere onderwerp. Gelukkig zit er een zekere regelmaat in. Zodra twee regels over hetzelfde onderwerp gaan, verliest zij vaak halverwege de derde alle concentratie en interesse en schakelt zij vlotjes en schijnbaar rimpelloos over op een andere aangelegenheid. Dat is lastig maar het went. Sinds kort tellen Mijn Groote Liefde en ik het aantal dergelijke tuimelingen, voor ons eigen vermaak.

Ergens moet Oma Leona die laatste guitigheid beseffen of aanvoelen. We kunnen niet meteen een andere reden bedenken waarom ze haar redenaarskunst nog complexer wil maken door nu ook woorden niet helemaal uit te spreken. Halve zinnen bestaande uit halve woorden: het is misschien de natte droom van cryptogrammenpuzzelaars, het is alvast een zeer vermoeiende bedoening.

Uiteindelijk leidt dit soort “ouderdoms-ADHD” tot parels als deze: “Zusj’. Moe’ je nu ne keer wa’ weten. Over dat ding daar. Je weet wel hé. Die van ginder achter die dat daar gedaan heeft, die doet nu eigenl’…. En van dat andr’… Da’ kot… Weet je wat di’ zei? Dat ze zou verv’… Heb je g’hoord van de vuilkar? Ze z’ niet meer kom’ op woens’ omda’ jewidwel. Wil je nog koffie?

Ach… Wat zou het? Doet het er toe? Ze is er nog en ze praat nog. En als je haar bezoekt, ga je nooit met lege handen naar huis. Altijd vindt ze wel iets in haar voorraadkast dat ze kwijt wil: wat huisraad dat ze niet meer gebruikt, een voedselmiskoop, of iets dat ze zelf kreeg en niet wilt of lust. Oma Leona geeft graag en gul, en dan neem je haar cryptische conversatie er met de glimlach bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.