Luis

Laatst mediteerde de piot over sociale contacten, clubactiviteiten en de combinatie van beiden.

Het is geen geheim. Mijn Groote Liefde en de piot zijn niet direct pittige voorbeelden van een druk en intens sociaal leven. Evenwel is de Via Prosperità alles behalve een kluizenaarsoord. Soms is het zinvoller en verstandiger afstand te houden om de loop der dingen in een helderder perspectief te zien.

Mijn Groote Liefde vermaakt zich met bewegingsactiviteiten in groep in de breedst mogelijke zin van het woord. Onder meer via een low-budget multidisciplinaire sportclub heeft ze zowat van alles geproefd: Dynamische Yoga en Power Yoga, Survivaltraining en Bootcamp, Freestyle Outdoor en Strongpack, om van BBB nog te zwijgen. En tussendoor trekt ze regelmatig de loopschoenen aan voor jolige joggings, pittige trials en een occasionele halve marathon.

Dat laatste treft, want ook de piot houdt wel van een renpartijtje her en der. Daar blijft het voorlopig bij, hoewel Survivaltraining momenteel stevig lonkt. Enkele jaren terug vertoefde hij graag en veel op een golfterrein, totdat een carrière-omwenteling dat verder financieel onmogelijk maakte. Daarvoor kleurden capriolen op de racefiets zijn vrije tijd.

En uiteraard is er ook nog de Milwaukee Vibrator, een vette hobby van Mijn Groote Liefde en haar piot. Misschien is het woord “verslaving” hier beter op zijn plaats. Die motorpassie deelt de Via Prosperità reeds meerdere jaren met gelijkgezinden via een lokaal Chapter. Recent slabakt het clubengagement, vooral bij Mijn Groote Liefde. Aanleiding is niet persoonlijk en er is hoegenaamd geen sprake van ruzie of een incident binnen de sociëteit, integendeel. Mijn Groote Liefde heeft het moeilijk met de attitude van sommige leden, niet alleen tegen haar, maar ook – zo niet vooral – tegen haar piot. Niet nagekomen beloften en vergeten afspraken, stille tegenwerkingen en tersluikse verdachtmakingen, ongepast taalgebruik en discriminerende opmerkingen, allemaal zijn ze zonder veel erg en nog minder met aanwijsbare schade.

Mijn Groote Liefde verlengt haar lidmaatschap niet. Eventjes twijfelt de piot om haar te volgen.

Tijdens het genieten van de honderdste aflevering van “Enkel Elvis Blijft Bestaan” ondergaat de piot een revelatie. De wijze woorden van de centrale gast doen hem niet voor eerst, en zeker niet voor het laatst, denken aan Oscar Wilde en meer bepaald aan een van diens fenomenale pakzinnen: “I won’t belong to a club that accepts me as a member.” En daar draait het allemaal om.

Plotseling beseft de piot de diepere, verborgen betekenis van die kleine voorvallen die het genootschapsgeluk vergallen. Het zijn evenveel symptomen dat sommigen hem niet mogen. Dat is hun probleem, niet het zijne, weet de piot.

Feit is dat een handvol clubleden de piot bewust dan wel onbewust liever kwijt dan rijk is, om wat voor reden dan ook. In die optiek is het geen helemaal schande deel uit te maken van een vereniging die zijn hart gestolen heeft, vindt de piot. Want wat is er mooier dan met een simpele aanwezigheid ontspoorde individuen voor de voeten te lopen? Sterker nog: is het label “een luis in de pels” dan geen eretitel? IJdel als hij is, aanvaardt de piot met trots die denominatie.

De piot hoort het Nonkel Oscar zo zeggen: “I love belonging to a club that doesn’t accept me…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.