Schaamte

Laatst voelde de piot triomfantelijke schaamte.

De Via Prosperità trekt opnieuw geregeld sportplunje aan. Door omstandigheden is dat alweer een tijdje geleden. Allerlei kleine en grote bezorgdheden (en ook wel het minder fijne weer) hebben de loopschoenen verstopt. Gelukkig lijkt het tij te keren. Als de piot die avond bij het schemeren na de dagtaak thuis komt, liggen de looplichtjes klaar. Met vriendelijke dwang verordonneert Mijn Groote Liefde het dringend aantrekken van de jogging-uitrusting. 

Omwille van de lange rust verkiest de Via Prosperità voorzichtigheid boven goesting. “We joggen naar de Finse piste in Bloso,” beslist Mijn Groote Liefde naar goede gewoonte, “Dat is dichtbij. En daar kunnen we zoveel rondjes lopen als we willen. We kunnen stoppen wanneer het ons uitkomt. Als het voor geen meter loopt, zijn we dan ook sneller thuis.

Het is een marsorder als een ander.

De duisternis heeft zich stevig ingezet wanneer de selecte jogging-stoet zich in beweging zet. De led-lichtjes doen waarvoor ze dienen: enerzijds medeweggebruikers attenderen op de aanwezigheid van respectievelijk sportief gedartel (Mijn Groote Liefde) en amechtig gereutel (de piot), en anderzijds het looptraject beschijnen. De vrees van de piot voor stramme spieren (en knoken) blijkt al snel ongegrond. Zonder zijn sporthorloge te raadplegen weet en voelt hij dat in vergelijking met enige weken terug het rennen veel minder snel is. Mijn Groote Liefde trekt zich daar niks van aan.

Eenmaal in het sportcentrum ondervindt de delegatie vrij snel dat de Finse piste er niet ideaal bij ligt. Na een paar schrikachtige struikelelingen dirigeert Mijn Groote Liefde de colonne naar de verharde weg die het atletiekstadion omsluit. Na een drietal rondjes concludeert zij dat het welletjes is geweest: “Het is genoeg voor een eerst keer. Rustig opbouwen is belangrijk. We mogen vooral niet forceren.” In hoeverre dat laatste ingegeven is door de rochelgeluiden van de piot, is niet meteen duidelijk.

Terug in de Via Prosperità duikt de piot als eerste de badkamer in. Zoals steeds sakkert Mijn Groote Liefde op haar compressie-tubes: die spullen aan- en uittrekken is een tijdrovende bezigheid, hoewel het ongemak in het niet verdwijnt in vergelijking met de fysieke en psychologische pijn van verlammende spierscheuren en -verrekkingen. 

Plots weerklinkt een smartelijke kreet, gevolgd door een elegante vloek. Mijn Groote Liefde stormt de badkamer binnen. Vol afschuw staart zij naar haar smartpheun en somt haar frustratie op: “Gemiddelde hartslag 153. Maximale hartslag 170. En kijk hier: 3% groen, 8% oranje en 87% in het rood. Zevenentachtig procent in het rood! Een ramp.” 

De piot herkent dat specifiek lamento en zwijgt zedig.

Terwijl de regendouche het onbestaande trainingszweet van Mijn Groote Liefde wegspoelt, controleert de piot in de dressing stiekem zijn trainingsdata. Hij schrikt, klapt onmiddellijk zijn telefoon dicht en stopt hem in zijn broekzak. 

In La Cuisine smelt het nieuwbakken geheim als reuzel in de pan.

Ha ja,” herinnert Mijn Groote Liefde zich plotseling, “Wat zijn eigenlijk jouw waarden?

De piot lacht schaapachtig. Blozend diept hij zijn smartpheun op en proclameert: “Gemiddelde hartslag 122. Maximale hartslag 147. Amper 4 seconden in het rood en voor de rest 32% oranje en 62 groen%.

Onder het voorlezen kleurt een diepe schaamte zijn wangen rood. Mijn Groote Liefde reageert furieus: “Kom aan, zeg! De gehele weg had ik de indruk dat je het heel zwaar te verduren had, en toch zijn jouw waarden veel beter. Hoe kan dat nu?” 

De piot haalt de schouders op en probeert de aandacht te verleggen: “Ik zie wel dat we voor ons doen heel traag gelopen hebben. Ongeveer 7 minuten per kilometer, dan is bijna een minuut trager dan een maand geleden. En het was amper 5 kilometer. Het stelt niks voor.

Dat helpt, zij het niet zoveel. Mijn Groote Liefde zucht diep en concentreert zich opnieuw op de pruttelende potten op het fornuis: “Tsja. En dan nog…

De piot zwijgt. In zijn hoofd leveren schaamte en triomf een strijd op leven en dood totdat die sentimenten ergens halverwege vrede sluiten. Het avondmaal wenkt.

Het bord spaghetti dat Mijn Groote Liefde de piot voor zijn neus zet, heeft om een of andere reden een rare bijsmaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.