Wet van de Sterkste

Laatst mocht de piot nog eens het stuur van de gezinsautomobiel ter hand nemen.

Het is naar sommige normen ontiegelijk vroeg in de ochtend, zeker voor Mijn Groote Liefde. Gelukkig is de badkamerspiegel al wat gewoon en veroorzaakt haar verblindende reflectie geen onherstelbare barsten in het spiegelglas. Enkel de buikspieren van piot flirten door de vele lachstuipen met ernstige verrekkingen.

Lang voor haar gebruikelijk ontwaken is Mijn Groote Liefde de echtelijke sponde ontstegen, om haar steentje bij te dragen aan het Groot Maneuver dat vandaag op het programma staat. De piot volgt moeder en zus naar het Zuiders Paradijs voor een werkweekend. Reeds in de badkamer beklaagt Mijn Groote Liefde haar schoorvoetend toegezegde logistieke steun. Straks vergezelt zij het peloton inclusief de beperkte bagage naar het treinstation.

Bij het verlaten van de Via Prosperità verklaart Mijn Groote Liefde zich tijdelijk rijongeschikt en gooit de piot de autosleutels toe. Die heeft daar een dubbel gevoel bij, maar zwijgt. Nog voor het eerste rode licht presenteert zich een helder déjà-vu en heeft hij veel spijt. Vanop de passagierszetel bedient Mijn Groote Liefde onaangekondigd de ruitenwissers, de verwarming en de radio. De richtingsaanwijzers en de schakelaar van de lichten zijn gelukkig buiten haar bereik.

Hoezeer de zwiepende ruitenwissers ook hun best doen, de voorruit bereikt nooit de verlangde helderheid, wat bij Mijn Groote Liefde de welgemeende vraag ontlokt: “Zijn die ruiten dan zo vuil.

Haar verontwaardiging doet de piot zuchten: “Niet alleen de motor heeft 190 duizend kilometer op de teller staan, ook de autoruiten gaan al zo lang mee.”

Misschien zijn ze gewoon aan de binnenkant vuil,” denkt Mijn Groote Liefde en doorsnuffelt de opbergvakken binnen haar handbereik op zoek naar een poetsdoek. Uiteindelijk vind ze die op de plaats waar de piot die altijd opbergt, nadat achtereenvolgens de parkeerschijf, de ijskrabber en de gsm-oplader een nieuw onderkomen krijgen. De microvezelvod slaagt al evenmin de zichtbaarheid te verbeteren.

Kunnen we daar wat aan doen?” vraagt Mijn Groote Liefde zich luidop af. Het antwoord van de piot gaat verloren, wanneer zij naar een andere functie overschakelt. Het alarm van de menselijke snelheidsbegrenzer overstemt alles: “Wentaing! Fiftig!” De piot knikt en buigt het hoofd. In deze omstandigheden salueren is veel te gevaarlijk. De rest van de rit verloopt redelijk rustig, tot de piot opteert voor een omweg. Op de vraagstelling van Mijn Groote Liefde over de gekozen rijroute, antwoordt hij naar waarheid: “Omdat ik deze route gemakkelijker, veiliger en sneller vind.

Deze stelling lokt geen commentaar uit. Ook de piot zwijgt, al klinkt het eerder als een berusting, een erkenning van de wet van de sterkste.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.