Pastis

Laatst voelde de piot zich aangenaam verwant.

Aficionado’s weten het wel. Daar waar hemel en aarde elkaar raken bestaat een stukje verheven paradijs. Hoe perfect dat plekje ook mag zijn, soms heeft het nood aan de kundige hand. Nu gebruikt de piot vaak en graag zijn klushanden, toch schieten zijn vaardige vingers af en toe – en de laatste tijd steeds meer – tekort om de voorliggende uitdagende ondernemingen tot een goed einde te brengen. Dat uit zich voornamelijk is de afwerking, die steeds meer naar imperfectie neigt. En dat vindt de piot een beschamend probleem, totdat Faffy een typisch Provençaals trekje beschrijft.

Doorgaans ontfermen lokale vaklui zich over de karweien die de piot met plezier aan zich laat voorbijgaan omdat ze zijn talent en kunde in ruime mate overschrijden. Die ambachtelijke middenstanders zijn zonder onderscheid zeer voorkomend, zeer begrijpend en schijnbaar zeer vaardig. Elkeen luistert zeer aandachtig naar de desiderata, knikt vol enthousiasme en doet vervolgens zijn eigen goesting, telkens weer. Althans, dat is de stelling van Faffy, en om haar gelijk te bewijzen waagt zij zich aan een opsomming.

Het begint met de installatie in het regenbad van een glazen wand ter vervanging van het verfoeilijk geplastificeerd gordijn. De instructies zijn zeer helder: het opspattend water tegenhouden en tegelijk netjes aansluiten op de sierlijke faiences. De douchewand staat er vrij snel, alleen schiet hij bovenaan een tiental centimeter hoger dan de betegeling en laat hij onderaan het zeepwater vrij spel. Gelukkig weet de sanitair-man dat laatste op te lossen met een dikke streep uit zijn siliconenspuit. Maar de douchewand in niet helemaal wat gevraagd is.

Wanneer de mazout-slurpende brander en de hopeloos verouderde ketel van de centrale verwarming en het warm water aan vervanging toe zijn, is er slechts één criterium. Het nieuwe systeem moet klein zijn en bij voorkeur gemonteerd tegen de garagemuur. De CV-man knikt en belooft het werk tegen het volgende verblijf klaar te hebben. Dat laatste lukt hem wonderwel. Toch is het even schrikken als de nieuwe installatie een hoekige mastodont is die net past op de sokkel van het oorspronkelijk stukje industriële archeologie. Pluspunten: de brandstoffactuur is stukken aangenamer, in huis is het nooit meer koud en uit de kraan komt steeds warm water.

Hoewel. Het is maar hoe je dat laatste interpreteert. Wanneer de loodgieter langskomt om de versleten kranen te vervangen, stroomt de volgende dag uit de tap met het rode bolletje koud water, en omgekeerd.

Wat later moet de antieke en vooral onhandige portail plaats ruimen voor een gesofisticeerde schuifpoort met afstandsbediening. Na lang nadenken kiest Faffy voor een uitvoering in warm grijs. Punctueel als ze is, houdt zij nauwgezet de RAL-referentie bij, om bij latere werken dezelfde kleur te eisen. En dat komt goed van pas, want het daaropvolgend jaar laat zij de metaalbewerker terug opdraven voor het plaatsen van panelen ter vervanging van de strookjes kippengaas aan de straatkant. Vol trots en zeker van haar stuk overhandigt zij de vakman de colorietspecificatie voor de afwerking. Toch slaagt de kerel erin een afwijkende verfkleur te gebruiken, waarop Faffy hem voor de keuze stelt: ofwel de omheining overschilderen, ofwel de schuifpoort. Omwille van de kleinere oppervlakte kiest hij voor het laatste en sindsdien primeert een andere RAL-referentie.

Het laatste project is iets ingewikkelder, althans naar Zuid-Franse normen. Aan het zonneterras verdwijnen de insectenrijke struiken en komt een houten palissade met een koffer voor het tuinmeubeltextiel. Enige voorwaarden: de kussenbak moet voldoende ruim én waterdicht zijn. Het laat zich raden: enkel aan de eerste modaliteit is (royaal) voldaan.

Altijd goed en vriendelijk, maar nooit perfect en helemaal in orde,” schaterlacht Faffy tot besluit. “Er scheelt altijd wel iets.

Wanneer het onbedaarlijk proesten is verstild tot een verkneukelend ginnegappen daagt het plotseling voor het geestelijk oog van de piot. De vele schoonheidsfoutjes bij zijn knutselijver hebben niks met onhandigheid, slordigheid of onkunde te maken. Het zijn simpelweg evenveel symptomen van zijn stilaan Provençaalse mentale ingesteldheid.

Op dat moment rest hem enkel het heffen van zijn pastis en toosten op zichzelf.

Santé.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.