Vervelend verveeld

Laatst verbaasden zijn gedachten de piot.

Nu de lente schuchter aanklopt, belanden in de Via Prosperità weer grote en minder ingrijpende troepenmaneuvers op de tekentafel. Alleen de mogelijkheid tot het maken plannen en de bijhorende vooruitzichten blaast de duisternis uit het hoofd van de bewoners.

Niet toevallig posteren de Milwaukee Vibrators zich in de frontlinie bij tal van campagnes. Motorrijden mag en kan weer. Voor langere motoruitstappen, laat staan meerdaagse rondzwervingen, is het vooralsnog iets te frisjes, althans: dat is de algemene consensus in de Via Prosperità. De eerste korte ritjes zijn wel reeds achter de rug. Vooral het perspectief op een lange reis verwarmt de harten. Het is dan ook al veel te lang geleden dat de bagagerekjes een tent en toebehoren mochten torsen.

Een divisie die ondertussen wel weer actief is, is dat van het joggen, rennen en hossen door bossen en meersen, langs vesten en plattelandswegen. Nu het aankleden voor een gezondheidsloopje niet langer dezelfde allures heeft als de voorbereiding van een Noordpoolexpeditie, zijn de loopsloefen niet langer werkloos. En dat zint de piot wel.

De eerste serieuze ren in weken presenteert een mengelmoes van bedenksels. Vóór de “winterreces” zijn de duurloopjes van de piot meestal een paar lengtes langer dat 10 kilometer, goed voor minstens een dik uur krioelende gedachten. Bij de herneming ondergaat de piot tot zijn grote verbazing vanaf de vier mijlpaal een ongekende loop-sensatie: verveling. Normaal knijpt bij elke tred een adrenaline-opstoot alle sluimerende saaiheid dood. Dat gevoel is verdwenen en dat verontrust de piot.

Het blijft door zijn hoofd spoken, totdat een ander fenomeen zijn verbazing opeist. Wat begint als een irritant geluid die zijn nadenken verstoort, groeit al snel uit tot een chronische verwondering: het loeien, tuut-en en piepen van sirenes allerhande. Meer dan op één hand te tellen is, signaleert een of ander voertuig van de hulpdiensten zijn aanwezigheid. De piot kan zich niet herinneren of dit vorig jaar rond deze tijd ook zo was.

Wat is dat?” vraagt de piot zich verveeld af, zonder echt een antwoord te verwachten, “Zijn er nu echt zoveel meer urgenties dan vóór Corona? Of ben ik gewoon gevoeliger geworden?” Hij snapt het niet en kan derhalve geen steekhoudende uitleg verzinnen. Of wel?

Zo’n vervelend iets zal wel de schuld van Covid19 zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.