Crise Cardiaque

Laatst kreeg de piot heel wat te verwerken.

Het begint voorwaar allemaal heel argeloos. Al is misschien “bedriegelijk onschuldig” een veel betere en juistere kwalificatie. Door een samenloop van omstandigheden is de agenda van de Via Prosperità voor het aankomende weekend redelijke leeg. Tijdens het klassieke vrijdagavond-telefoontje met Het Studentje(*) nodigt Mijn Groote Liefde zichzelf uit voor een bezoekje aan de Arteveldestad. Magnifieke Marcel gaat mee, want het uitgestrekte natuurgebied nabij het appartement van Het Studentje belooft gezonde rust bij een stevige wandeling.

De piot mag ook mee, zo hij zin heeft. Aldus besluit Mijn Groote Liefde de uiteenzetting van haar meest recente verordening.

De piot heeft er wel zin in – het is aangenaam vertoeven aan de Coupure Rechts – maar stelt met ongekende durf een voorwaarde. Hij zal de colonne enkel vervoegen indien ergens in de dagbesteding een afhaalchinees verborgen zit. Mijn Groote Liefde aanvaardt die conditie grootmoedig en tot op zekere hoogte. ’s Avonds mag de piot het subtiele smakenpalet van de meeneem-Thai ontdekken.

De tocht van de Via Prosperità naar de Coupure Rechts duurt gemakkelijk een dikke drie kwart uur, naargelang de verkeersshit in de rand van de Arteveldestad. Dat is hoe dan ook veel te lang voor een redelijk sedentaire piot om vrijwillig het stuurwiel ter hand te nemen. Wetende dat Mijn Groote Liefde toch een iets ruimer tijdsbestek nodig heeft om zich op te tuigen, trekt de piot in alle rust en op eigen initiatief naar de Fabia, klikt Magnifieke Marcel vast op de achterbank en neemt zelf plaats in de passagierszetel. Net op het moment dat zijn stoel afgesteld is naar zijn wensen, laat Mijn Groote Liefde met de voordeur de ruiten daveren.

Aha, ga jij niet rijden?” vraagt ze lacherig en stapt gezwind de wagen in. De piot knikt, nestelt zich behaaglijk en besluit na te denken over de op til zijnde maneuvers in Zuid-Scandinavië. Dat laatste lukt niet echt.

Aficionado’s weten dat de rijstijl van Mijn Groote Liefde niet altijd even rustig is. Niet zelden, om niet te zeggen bijna altijd, laat haar conduite zich nog het best omschrijven als een kruising tussen dat van een Parisienne op speed en een Turkse taxichauffeur in Istanbul tijdens de avondspits net voor een verlengd weekend. Zo ook nu weer.

Met één hand losjes op het stuur en de ander vastgelijmd aan de versnellingspook snel de Fabia richting autosnelweg. Tijdens het op- en terugschakelen bij bochten, aan kruispunten en nabij andere weggebruikers (“Uit de weg gij!”), voelt de piot plaatsvervangende pijn voor de koppeling. Telkens weer laat Mijn Groote Liefde tussen enkele versnelling de koppelingspedaal bruusk en meedogenloos los, zonder subtiel het punt te proeven waarop “d’embrayage pakt“, met alle schokkende gevolgen van dient.

Na een poosje kan de piot het niet laten om paar keer achterom te kijken. Het duurt niet lang voor dat opzichtig gedrag de aandacht vangt van Mijn Groote Liefde.

Wat scheelt er?“, wil ze met aandrang weten, “Ben je iets vergeten?

Nee hoor. Alles in orde!” liegt de piot met een uitgestreken gezicht. “Ik controleer enkel of de wagen geen vitale onderdelen verliest.

Mijn Groote Liefde haalt eventjes haar hand van de verstellingspook en maakt met een simpel gebaar duidelijk wat ze vindt van die opmerking. Uiteindelijk bereikt de Fabia de Europese Weg n°40 zonder zichtbare schade, met uitzondering van de gemoedsrust van de piot en een pijnlijke plek op zijn linker dij. Op de achterbank geeft Magnifieke Marcel geen krimp, alsof hij erger gewoon is.

Op de autosnelweg jaagt de Fabia gezwind naar marginaal meer dan de maximaal toegestaande snelheid, en schakelt Mijn Groote Liefde over van schokkend naar super-vlot&-vloeiend rijden. Even denkt de piot dat hij zijn overdenkingen kan hernemen. Hij dwaalt.

Nabij een niet zo onbelangrijk verkeersknooppunt prikkelt het verdichtend verkeer de oplettendheid van de piot. Plotseling gaan er zijn hoofd allerlei alarmbellen af en trap hij onbewust op een imaginair rempedaal. Mijn Groote Liefde reageert alsnog niet op de zich langzaam maar onmiskenbaar wijzigende verkeerssituatie. De piot voelt hoe alle spieren in zijn lichaam in een schrikkramp schieten. Seconden voor de vlotte doorgang onmogelijk dreigt te worden, trapt Mijn Groote Liefde met haar volle gewicht op het rempedaal en gooit met een bruuske ruk aan het stuurwiel de wagen naar de linker rijstrook.

De piot sluit de ogen en voelt hoe zijn hart en longen eventjes ophouden met functioneren. Met grote angst verbeidt hij het onvermijdelijke. Evenwel blijft het typisch krijsen van tot schoot herleide automobielen uit. Het schaterlachen van Mijn Groote Liefde nodigt de piot uit om zijn ogen te open en zijn lichaam te ontspannen.

Gaat het een beetje? Kreeg je zonet bijna een hartaanval?” giert Mijn Groote Liefde. De piot zwijgt en haalt diep adem. Het duur een handvol seconden voor hij alles opnieuw op een rijtje heeft. Dan voelt hij hoe zijn hart moeizaam opnieuw tot rust komt en opent hij langzaam de mond.

Op de terugweg wil ík rijden.


(*) Sinds haar recent verworven arbeidsovereenkomst verdient zij eigenlijk een andere titel. In afwachting van de ontdekking ervan, blijven we het oude troetelnaampje bezigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.