Glimlach

Laatst bracht een verbale aanval de onschuldige piot helemaal van slag.

Het gebeurt na een bezoekje aan “zijn Thaise“, een dame die de piot op aandringen van Mijn Groote Liefde met grote regelmaat opzoekt. Dat zit zo in elkaar. Voor haar verjaardag krijgt Mijn Groote Liefde van Het Studentje een Yindee Thaise massage cadeau. Na afloop instrueert zij de piot zich eveneens over te geven aan de kneedvaardige handen van Rungapa Prasertsang (of iets in dien aard). Het is een marsbevel die de piot met veel plezier uitvoert.

Zoals gewoonlijk na een passage bij “zijn Thaise” is de piot ook die vrijdagavond behoorlijk gaar. Anderhalf uur lang is zijn lichaam gekneed, ontvlecht en gestretcht, waarbij zijn ruggengraat en zijn leden in allerlei onverhoopte bochten zijn geplooid. Op weg naar de Via Prosperità voelt hij zich zalig, en hij weet uit ervaring dat dit gevoel nog een tijdje zal aanhouden.

Met de fiets wachtend aan een verkeerslicht sleurt een barse stem hem terug naar de realiteit.

Ewel! Zijde met mij aan ’t lachen misschien,” snauwt een kerel naast hem.

De piot weet niet waar hij het heeft. Aanvankelijk denkt hij dat de tirade op iemand anders gericht is: “Heu. Wat is er? Scheelt er iets?

Of er iets scheelt? Dat moet ik aan jou vragen,” bijt de man hem toe, “Heb je misschien een probleem met mij? Gij staat hier zomaar te lachen. Ge zijt mij aan het uitlachen, hé! Zoek je boel misschien?”

Voor de piot is dat laatste het verste van zijn gedachten. Ergens vermoedt hij dat de boze vent zich stoort aan de stralende gelukzaligheid die de Yindee-therapie telkens weer op zijn gezicht schildert. “Nee. Ik zoek geen boel. Ik lach niemand uit. Ik voel met gewoon goed. Ik ben gelukkig,” stottert hij.

Gelukkig?” De zonderling is rood aangelopen en begint te tieren: “Gelukkig? Ik zal daar eens korte metten mee maken.

Met gebalde vuisten zet de kerel een stap vooruit. Voor het ergst denkbare kan gebeuren, stopt een patserige Duitse cabrio bruusk op het voetpad. De bestuurder toetert en roept iets onverstaanbaar naar de dolleman. De kerel stap in, klapt het portier dicht en richt zich nog een laatste keer tot de piot: “De volgende keer zal ik dat lachje wel van je gezicht kloppen!

Het duurt totdat de piot de Via Prosperità bereikt voor opnieuw een glimlach over zijn gezicht glijdt.

In de dagen die volgen denkt de piot vaak aan het voorval en kan het allemaal maar niet vatten. Wat doet een mens haat en geweld uitbraken bij het zien van een glimlach op het gezicht van een passant. Waarom triggert een uitdrukking van geluk dit soort agressie? Is het drank, drugs of demonische dwang? Of is het de tijdsgeest waarin BDWs, Theophiels, Driesjes, Trumps en andere Poetin-klonen nijd, rancune en wrok verheerlijken en verheffen tot une façon de vie, met als vreselijk neveneffect de onvermijdelijke copycats.

Die wetenschap stemt de piot triest maar niet moedeloos. Onbevreesd boekt hij binnenkort een nieuw bezoekje aan Rungapa Prasertsang, wat ook de gevolgen in de periferie mogen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.