Graten

Laatst overtrof het gastronomisch kunnen van Mijn Groote Liefde alle verwachtingen.

Hoewel Mijn Groote Liefde op heel wat terreinen een onvervalste prinses is, is het aan het fornuis net dat streepje minder. Laat hierover evenwel geen misverstand bestaan: het is niet zo dat zij tussen de potten en pannen plots vervelt tot een dragonder die gevangeniskost in het rond gooit, integendeel. Haar toebereide spijzen zijn vaak enigszins voortreffelijk en de laatste jaren zijn de gastronomische fiasco’s zo goed als onbestaande. Dat maakt dat haar gevolg met stijgend plezier een tedere mantel der liefde drapeert over de occasionele uitglijder.

De meeste flaters zijn overigens nooit haar schuld. Net als bij knutselen zweert Mijn Groote Liefde ook tijdens het koken bij een duidelijke handleiding. Helaas gebeurt het meer dan haar lief is, dat deze of gene recept van een tv-chef is opgesteld in een hoogst onduidelijke taal. Het goed ingeboterd Brabants van Jeroen Meus begrijpt zij niet altijd even goed, ook niet op papier. Het leest als Bargoens, zegt Mijn Groote Liefde vaak. Het slissend en sissend Zeeuws van Sergio Herman is voor haar dan ook een marteling, gesproken én geschreven.

Daarnaast is er ook nog de delicate kwestie van de juiste ingrediënten. Mijn Groote Liefde gelooft niet in een minutieuze mise-en-place. Meer dan eens drijft haar gastronomisch streven op het eenvoudig geloof dat in La Cuisine alle ingrediënten in voldoende hoeveelheden aanwezig zijn. Het is een religie die haar wel eens in de steek laat. Een ongeschreven universele wet dicteert dat de voorraadkasten van de Via Prosperità in vergelijking nauwelijks kunnen tippen aan het aanbod in de modale voedingsgroothandel. Daardoor gebeurt het dat tijdens het kokkerellen deprivatie Mijn Groote Liefde verleidt tot een grondige tot radicaal bijsturen van voorliggende recepturen: het geheel of gedeeltelijk gebruiken van andere productjes, het morrelen aan verhoudingen, en meer van die verregaande ingrepen.

Tot slot is er ook nog de delicate kwestie van de aangewende technieken: Mijn Groote Liefde mikt omzeggens op een andere soort perfectie dan de professionele smulpapen. Meer valt daar niet over te zeggen, tenzij in een sadomasochistische reflex.

Het verheugt de piot zeer zeker wanneer Mijn Groote Liefde ergens een receptje voor citroentaart opvist, en onmiddellijk wil uittesten. Het eerste probeersel is heel lekker, maar is geen citroentaart. Het ontbreken van de juiste bloem is de grote boosdoener. Het volgende werkstuk een week later lijkt als iets meer op citroentaart, maar is helaas iets minder lekker. Dat was de schuld van de piot die alle suiker had gebruikt voor zijn broodpudding.

Recent openbaart zich poging drie, en die komt nog het dichtst bij het beoogde doel, hoewel het geheel nogal “plat” is uitgevallen (het lijkt een meer op een pokdalige omelet). Toevallig is Dien van den Vaert op bezoek en samen met de piot proeft hij van het intrigerend baksel. Het is een lekkere, zeg maar: heel lekkere citroenflan, maar geen taart. Keuvelend genieten de bloedbloeders van het banket, tot beiden plots zwijgen.

Wat scheelt er?” wil Mijn Groote Liefde met klem weten. De proefkonijnen kijken elkaar aan, terwijl ze met duim en wijsvinger vliesjes, schilreepjes en pitschilfers van tussen de geperste lippen vissen.

Dien van den Vaert proest het uit van het lachen: “Je taart heeft graten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.