Inktloos

Laatst was de inkt op.

De piot zit met de handen in het weinige hoofdhaar dat hem rest. Zowel het fysieke als het virtuele blad blijft maagdelijk blank en dat is voorwaar een hele tijd geleden. In zijn hersenen mag het dan wel knetteren en stormen als vanouds, de verhalen geraken evenwel niet meer verteld. Grote schuldige is de dooreengeschudde agenda. Zijn beroepsbezigheden, hoe fragmentarisch die ook mogen zijn, houden de piot weg van pen en toetsenbord. De weinige energie en tijd die hem op het einde van de dag resten, besteedt hij vrijwel uitsluitend aan Mijn Groote Liefde en aan de werkstukken voor het huisvandeMens. De piot zou zich kunnen vermannen en op zijn tanden bijten, maar ook daar rest weinig om mee te pronken, integendeel.

Tijdens een zeldzame boswandeling met Magnifieke Marcel ontwaart hij plots een enigszins grappig kantje aan heel die situatie. Met zijn geheel eigen gevoel voor humor denkt hij grinnikend terug aan het ontstaansjaar van deze blog.

In dat prille begin is geregeld zinvol schrijven meer een droom dan een drang. De vrome en vermetele wens om creatief te pennen weegt aanvankelijk zwaar op de piot, want zijn vingers lijken van lijm doordrenkt terwijl duizenden gedachten onhoudbaar in alle richtingen stuiteren. Het duurt onfatsoenlijk lang voor hij plezier vindt in het temmen van zijn brein en het enigszins gedisciplineerd uitschrijven van ideeën en verhaallijnen. Ergens komt een einde aan de pijn van zelfopgelegde sleur en labeur, en neemt deugddoende bevrediging de plaats in. Wanneer dat kantelpunt zich situeert, weet de piot niet zo goed. Hij beseft enkel dat hij tegenwoordig verslaafd is aan het neerkrabbelen van alles en nog wat. Want voor de piot is schrijven in de eerste plaats corresponderen met zichzelf. Alles wat er bij komt is mooi meegenomen.

Bij dat opstellen sluimert een bedrieglijk soort afgunst jegens soortgenoten. Schijnbaar werken die grote voorbeelden zonder onderscheid snel en efficiënt het ene hoofdstuk na het andere exposé af, terwijl de piot steeds weer een volledige alinea herschrijft, beginnend bij het zoeken van een ander woord om te eindigen met het compleet omgooien van een zin, en wat er op volgt. Maar ergens vindt de piot dat niet zo erg: uit dat schaven en slijpen tankt hij zijn grootste plezier.

Maar dat vermaak ontglipt de piot dezer dagen. Dat gemis scheurt en schuurt zijn ziel. Die wetenschap drukt hem met de neus op de feiten: zijn leven en lijf heeft nood aan een regelmatige portie inkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.