Laatst beklemde een verlammende kilte de piot.

Ondanks zijn neiging tot eeuwige twijfel weet de piot toch een aantal zaken met grote stelligheid. Zo beseft hij als geen ander dat het leven en de dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het een kan niet zonder het ander. Niet alleen als medewerker, vrijwilliger en spreker voor het huisvandeMens, ook als weldenkend wezen durft hij deze waarheid onder ogen zien. Meestal kan hij een overlijden goed plaatsen. Soms gaat het moeilijker. Zoals dit keer.

De enkele kortstondige en malse plensbuien bederven nauwelijks de sfeervolle zonnige zomerzondag. Dat verandert wanneer de smartpheun van de piot onschuldig biepend een messenger-bericht van een kennis van vroeger aankondigt: of het klopt dat A. overleden is. De piot weet van niets.

Nu is monsieur Baton – de man van A. – wel degelijk één van zijn online inspiratiebronnen, die hij slechts heel af en toe, om niet te zeggen: zelden, vis-à-vis ontmoet. Blijkbaar heeft de correspondente uit dat relatief intens pingpongen op Facebook afgeleid dat de piot en de man ook in het dagelijks leven nauw met elkaar in contact staan.

Bij het lezen van het bericht (“klopt het dat A. overleden is“) neemt een ijzige kilte het hart van de piot in een wurggreep. Dat betert er niet op wanneer een korte rondvraag het gruwelijke nieuws bevestigt.

De sukkelaar heeft de dame in kwestie een paar keer in levende lijve ontmoet en hij mocht haar wel. Hij bewondert haar professionele activiteiten en heeft voeling met haar kennis, inzichten en meningen. Waar monsieur Baton een heerlijke dwarsligger is, draagt A. met grote klasse een aura van bekwaamheid, verzoening en empathie.

Het hoofd van de piot tolt, want plots beseft hij hoe ook de overledene voor een deeltje heeft bepaald wie hij zelf is en vooral hoe spijtig het is dat hun contact niet vaker en nauwer was.

Door zijn vrijwilligerswerk heeft de piot enige kennis van het rouwproces en het achterliggend mechanisme, en toch treft dit overlijden hem midscheeps, meer dan anders. Hij weet niet wat hij ervan moet denken.

Elk overlijden veroorzaakt pijn, omdat door het afscheid een onevenwicht ontstaat. Rouwen is het zoeken naar een nieuw evenwicht in een wereld waar een gewichtig want belangrijk referentiepunt (hetzij een stevig ankerpunt; hetzij een veilige haven) verdwenen is. Blijkbaar is A. en haar invloed importanter dan hij zich realiseerde.

Ondanks haar dood blijft A. op een bepaalde manier verder leven, weet de piot. Haar woorden en haar daden verdampen in de eeuwigheid, zijzelf blijft verder leven in herinneringen en kennis.

Respect.