Laatst worstelde de piot met vlagen van klamme somberheid.

Deze maand gaat geen ochtend voorbij of de piot ontwaakt met een vage onrust in zijn hart. Het gevoel is hem niet vreemd en toch bevreemdend. De ongewone emotie ruikt naar een ver en verdrongen verleden, al kan hij niet meteen plaatsen wat, hoe en waarom. De laatste weken stijgt de frequentie van de “aanvallen“. Eerder onverwacht onthullen enkele elektronische missives enige helderheid.

Het begint allemaal in het voorjaar. Na lang treuzelen besluit de piot zich in te schrijven aan het Stedelijke Conservatorium. Zijn interesse gaat ondubbelzinnig naar het aanbod “WOORD“, meer bepaald de optie “Schrijver“, bestaande uit Dramalab (4.1) en aansluitend Story-telling (4.1), specifieke workshops voor volwassenen. Aanvankelijk zet Mijn Groote Liefde gemotiveerde vraagtekens bij dit engagement, totdat het enthousiasme van de piot haar scepticisme bekoelt. Of misschien komt het inzicht wanneer ze zich inschrijft voor een zoveelste fitness-klas.

Na een e-mail van de docente over het klaslokaal, het uurrooster en het verloop van de eerste les, volgt nog een tweede van de Conservatorium-secretariaat met wat algemene bepalingen en afspraken. Tijdens het lezen van de berichten trekt de mist op: eindelijk herkent de piot het gevoel ten volle. Dit is de angst van elke eerste schooldag, van elke zondagavond tijdens het secundaire onderwijs en van elke kennismaking met een nieuwe werkvloer.

Ergens vindt de piot dat allemaal geweldig grappig. Het is lang niet de eerste keer in zijn leven dat hij vrijwillig een engagement aangaat waar uiteindelijk niks importants aan gekoppeld is, tenzij eergevoel en eigenbelang. Toch speelt steeds weer dat zo kenschetsend benauwd gevoel hem parten, dat zich misschien nog het best laat omschrijven als een kloppende en knellende opvlieger ter hoogte van de keel, die soms overslaat in een deprimerende paniek. Ook nu is het weer van dat. De sukkelaar gaat op schrijfcursus bij een gelauwerd auteur die haar cursisten/leerling-schrijvers ondersteuning, begeleiding en lezingen van andere pennenridders voorspiegelt. Dat is niet niks en die wetenschap boezemt de piot ontzag in.

Volgens de instructies van “de juf” zijn pen en papier toegestaan en is het gebruik van een laptop aangewezen, omdat de de cursisten hun schrijfsels en hun huiswerk via the cloud digitaal moeten deponeren. De computertas van de piot staat reeds klaar, met daarin een A5-schriftje en een boekje met losse blaadjes, en met in het pennenzakje een vulpen met inktpatronen en een balpen. De laptop blijft voorlopig op zijn schrijftafel staan, want het is een dagelijks gebruiksvoorwerp.

Nog vier keer slapen en dan zwaait ook voor de piot de schoolpoort open. Al is het in zijn geval een deurtje naar een vergaderzaaltje in een erfgoed-museum.