Laatst werd de piot herinnerd aan zijn plaats.

Het leven in de Via Prosperità verloopt langs vaste rituelen en procedures, soms gezapig, soms boeiend, meestal gewoontjes. Vooral op weekdagen beidt het ochtendreveil weinig verrassingen. Nadat Mijn Groote Liefde tot driemaal toe de zoemende radiowekker heeft genegeerd, hijst zij uiteindelijk – meestal met enige moeite – haar ranke en bejubeld lijfje uit de echtelijke sponde, en spoedt zich naar de badkamer.

Voor de piot is dat maneuver het sein om naar de keuken te trekken om de ontbijttafel te dekken. Tussen de confituur (Mijn Groote Liefde) en de kaas (de piot), de choco (Mijn Groote Liefde) en speculoospasta (de piot), de slappe koffie (beiden) en de melk (Mijn Groote Liefde), en het klein gesneden broodje voor de lunchtrommel van Mijn Groote Liefde, is er nog net voldoende ruimte voor allerlei besprekingen, vaak in de vorm van instructies van de generale staf richting het voetvolk.

Die ochtend prijken drie punten op het bord, ervaart de piot al snel. Vooreerst informeert Mijn Groote Liefde naar gewoonte wat er eventueel die avond op het menu staat. Ze formuleert in een adem een aantal suggesties waarvan zij verwacht dat de piot die ter harte neemt. Vervolgens brengt zij de moederdag-festiviteiten van het aanstormende weekend in herinnering.

“Wat gaan we doen met de Oudjes? Ik ga wafels bakken, maar we zouden ook nog een cadeautje moeten hebben,” houdt Mijn Groote Liefde de piot voor. “Wat dacht je van een foto van ons beiden. Met Magnifieke Marcel op de voorgrond.”

“Of gewoon een foto van de hond,” antwoordt de sukkelaar in een mislukte poging om grappig te zijn. Zijn overste kijkt hem streng aan: “Of gewoon een foto van ik met de hond. Dat kan ook.”

De piot kent zijn plaats en buigt het hoofd.

“Overigens,” gaat Mijn Groote Liefde verder, “Ik kreeg een reminder van de dierenwinkel. Die zegt dat een van de huisdieren jarig is? Ik denk niet dat jij dat bent, maar ik vraag het toch eventjes voor alle zekerheid.“

De piot kucht nerveus: “Misschien moeten we gewoon een bloemtje kopen. Voor de Oudjes, bedoel ik. Of een potplantje.“

De sukkelaar verwacht dat Mijn Groote Liefde zal antwoorden dat hij zelf een potplant is, maar ze houdt het bij: “Goed idee. Zet dat maar bij op je takenlijst.“

Al bij al een dag als een ander in het kazerne genaamd Via Prosperità.