Laatst sprak een dankbare vrouw een zegening uit over de piot.

Die zonnige namiddag keert de piot terug van het recyclagepark. Aan de aanhoudende wegeniswerken in de getourmenteerde stationsbuurt komt zijn automobiel terecht in de gebruikelijke file. In de berm van de rotonde springen drie keurige dames van middelbare leeftijd in het oog. Zoals dat tegenwoordig gaat, loeren zij geconcentreerd op hun smartpheun. Druk gesticulerend stappen zij heen en weer. Op het moment dat ze aanstalten maken de rijweg te kruisen, houdt de piot halt en trekt hun aandacht. De toeristenbus achter hem laat het gebeuren.

Een van de dames komt naar het geopend raam aan de passagierszijde. ‘English?‘ vraagt de piot. ‘Non,‘ antwoordt de dame, ‘Français!‘

‘Je mag hier niet oversteken. Je neemt beter die voetgangerstunnel onder de rijweg,‘ zegt de piot, maar dan in het Frans.

De dame knikt: ‘We willen naar het centrum. Kan dat langs daar?‘

‘Neem de tunnel. Aan de andere kant leiden alle wegen naar het centrum. Misschien neem je het best de kasseiweg,’ nog steeds in het Frans, min of meer.

‘Merci. Vous êtes très gentile, monsieur.‘ Vervolgens slaat de dame de handen samen en zegt tot driemaal toe, terwijl ze telkens een kleine buiging maakt: ‘Que dieu vous bénisse, vous et votre famille.‘

De piot groet de vrouw en elk vervolgt zijn weg. De religieus geïnspireerde dankbaarheid van de dame zet de sukkelaar aan het denken.

Laat er geen twijfel over bestaan: de piot is een overtuigd atheïst. Dat harde hoofd van hem gelooft enkel in zaken die tastbaar, waarachtig en eerlijk zijn. Hij gelooft stellig in wiskunde en wetenschap. En ook in schoonheid en liefde, vooral als die twee samenvallen. Dat alles neemt niet weg dat hij op tijd en stond een oprechte zegening kan appreciëren, al was het maar omwille van een warme intentie of dankbaarheid die er achter schuil gaat.

‘Que dieu vous bénisse, vous et votre famille.‘ Het is één van die zegeningen die voor de piot veel, zo niet alles betekenen. Zijn dag kan niet meer stuk.