Laatst koos de piot noodgedwongen de snelste weg naar huis.

De eerder aangehaalde Ierland-reis kondigt zich aan als een onvergetelijke gebeurtenis. Gewapend met heel veel goeie raad van ervaringsdeskundige vrienden en kennissen spoort de piot vanuit Calais naar Folkestone om van daaruit doorheen Wales naar naar Holyhead te brommeren waar een ferry hem naar Dublin zal brengen. Zijn plannen zijn even strikt als vrijblijvend. Enkel de Derry Girls-muurschildering en diverse bezienswaardigheden langs de Wild Altlantic Way staan op het programma. Voor de rest is alles mogelijk. Op zijn marsbevel staat geen einddatum.

Eenmaal aan de andere zijde van het Kanaal komt de piot terecht op een van de vele M-wegen rond de uitgebreide Londense regio. De verkeersdrukte gaat recht evenredig omhoog met de temperatuur. Als snel besluit de sukkelaar secundaire wegen op te zoeken, om daar in elk dorpskern in een gigantische file terecht te komen. Rare jongens die Engelsen. De drukte en de hitte koken de piot gaar. Hij voelt zich alles behalve lekker. Het betert pas een beetje wanneer hij Wales binnenrijdt.

Na enkele mislukte pogingen vindt de piot een aardige camping midden een natuurgebied. Bij het uitpakken overvalt de sukkelaar een grote vermoeidheid. Bij de minste beweging of inspanning moet hij naar adem happen. Met veel moeite geraakt de tent rechtop waarna de piot onmiddellijk de slaapleger opzoekt. Die nacht krijgt de sukkelaar het moeilijk. Zijn luchtpijp en longen kraken en rochelen. De periodes tussen de hoestbuien vullen zich met koortsaanvallen en beenkrampen. Over dit alles ligt een drukkende kortademigheid gedrapeerd. Het is het begin van een calvarietocht.

’s Ochtends voelt hij zich al wat beter, net sterk genoeg om opnieuw met de Road King op pad te gaan. De aanhoudende misselijkheid en even hardnekkige hoest verpesten het rijplezier doorheen een onveranderlijk prachtig landschap. Pas twee avonden later, tijdens zijn eerste dag op Ierse bodem, en op aandringen van Mijn Groote Liefde, geeft de piot zich gewonnen. Hij besluit rechtsomkeer te maken. ’s Anderendaags neemt hij in Dublin de boot naar Cherbourg, een dag en een nacht varen. Van daar gaat het ligna recta en a toda velocidad richting Via Prosperità.

Het weekend brengt de piot door met slapen, hoesten en misselijk wezen. Tegen de maandagochtend en het vastgelegde doktersbezoek voelt hij zich al wat beter. De huisarts nauwgezet luistert naar het hart en de longen van de piot. Een bloedonderzoek moet uitwijzen of de aandoening viraal (uitzieken) dan wel bacterieel (antibiotica) is. De sukkelaar mag alvast beginnen met een cortisone-puffer. De volgende ochtend belt de dokter met het verdict: in het bloed zijn sporen aangetroffen die wijzen op een bacteriële infectie. Een korte antibiotica-kuur moet dit beteugelen.

‘Vertrek je opnieuw als je genezen bent,‘ vraagt Mijn Groote Liefde. De piot schudt het hoofd. Het bezoek aan Derry is voor een andere keer. Misschien zelfs in haar gezelschap.