Laatst kreeg de piot een mentale massage.

Die middag rijdt de prutsende piot zich muurvast in de langere tekst waaraan de hij nu reeds meerdere maanden sleutelt. Het schrijven, schrappen en herschrijven hangt hem danig de keel uit. Het verhaal begint hem te enerveren en dat drijft hem tot woede. Kortom: de sukkelaar is het boeltje beu.

Kwaad op zichzelf en de wereld klap hij zijn laptop dicht. Hij lokt Magnifieke Marcel naar de tuin, sluit de achterdeur en het tuinhekken, en verlaat vervolgens het huis. Aan de bushalte in de buurt houdt hij haalt. Zijn uurwerk verraadt dat zo dadelijk nummer 4 langsrijdt. Voor een opdracht later deze week moet hij nog iets ophalen in het stadscentrum. Misschien is het moment daar om dat ook te doen, denkt hij.

Na de boodschap staat hij terug op straat met de rugzak vol spulletjes. Twijfelend kijkt de piot om zich heen. De duistere energie die hem naar het stadscentrum dreef is verdwenen. Een plan krijgt vorm. De sukkelaar is vrij recent – tijdens het gedwongen opruimen van zijn boekenkasten – overstag gegaan en heeft besloten zich een e-reader aan te schaffen. Hoewel hij in een elektronica-keten-winkel in de buurt van de Via Prosperità een modelletje op het oog heeft, besluit hij om in het stadscentrum even bij de concurrent langs te lopen. Er wacht de piot een schokkende verrassing: de ooit Amerikaanse aanvoelende winkel verspreid over meerdere verdiepingen met zelfs een cafetaria, is ingekookt tot een miezerig vierde van wat het vroeger was. Bovendien vindt de piot niet wat hij zoekt.

Met de kasseistenen onder de voeten keert de twijfel terug. Plotseling herinnert de piot zich hoe een verre vriendin lovend sprak over een installatie in het gerenoveerd stedelijk museum. De sukkelaar kent de plaats wel maar geraakte nooit verder dan het (overigens uitstekende) cafetaria. Elke inwoner mag de stedelijke instelling gratis bezoeken, dus heeft de piot niks te verliezen.

Nadat hij aan de digitale kiosk zijn bewonersticket heeft opgehaald, wijst een vriendelijke zaalwachter er hem op dat zijn rugzak in de locker thuishoort. Haar collega aan de toegangstrap vraagt welke tentoonstelling hij wil bezoeken. De sukkelaar kent niet eens het programma van het museum, laat staan de naam van het aangeprezen kunstwerk.

‘Een vriendin heeft me aangeraden hier een prachtige, wonderbaarlijke installatie te bezoeken. Maar ik ken de naam niet,’ biecht de piot op. De dame knikt: ‘Dat is Latent City van Refik Anadol. Dat is op het einde van de tijdelijke tentoonstelling.‘ Ze vertelt er niet bij dat er ook een short-cut is.

De piot wandelt haastig door de aantrekkelijk tijdelijke tentoonstelling ‘Breedbeeld. Verweven werelden van Brugge 900-1550‘. Hij herkent hier en daar fragmenten en objecten. En dan betreedt hij die andere, compleet verduisterde ruimte, en verliest hij alle woorden.

Meer dan een half uur lang zit hij sprakeloos te kijken naar een digitaal kunstwerkt. Latent City is een zogenaamde immersieve AI-totaalinstallatie. En dat is een zeer goede, zij het beknopte samenvatting van wat er allemaal op de met stomheid geslagen piot afkomt. Met in het geheugen een miljoenen mondiale beelden, verwerkt en bewerkt het neuraal netwerk dat Refik Anadol liet ontwikkelen iconische foto’s van Brugge tot een zinderende visuele evocatie. Bij momenten explodeert het brein van de piot.

Nog voor hij de zaal verlaat, weet de piot met zekerheid dat hij hier nog terugkomt, samen met Mijn Groote Liefde als het kan, alleen als het moet. Terug beneden vraagt de zaalwachter aan de trap wat de piot ervan vond.

‘Ik ben sprakeloos,‘ zegt hij naar waarheid.

De dame lacht: ‘Het is als een LSD-trip.‘

‘Ik geloof je op je woord,‘ antwoordt de lamgeslagen sukkelaar, ‘Alleen, ik zou dat graag eens zien in 3D.‘

‘Wauw. Dat moet dodelijk zijn.‘

---

Nog tot 8 november in het BRUSK te Brugge: de immersieve AI-totaalinstallatie ‘Latent City’ van de Turks-Amerikaanse mediakunstenaar Refik Anadol.