Laatst was de piot boos en gefrustreerd.

Het duurde enige tijd voor de piot het door had, maar in zijn thuisstad loopt sinds geruime tijd een multidisciplinair experiment. De betrokken wetenschappers proberen te achterhalen hoe ver, hoe diep en hoe lang een blunderkleuter zijn weg kan gaan voor de maatschappij hem (of haar – maar in dit geval hem – hoewel er twijfel is) met pek en veren terug naar af stuurt.

Om het onderzoek te beveiligen hebben de researchers het subject met een zekere, zij het vooral lokale macht bekleed. Zoals het zijn geaardheid past, heeft de blunderkleuter op verschillende terreinen zijn ding gedaan, onder het kritische oog van de onderzoekers. Lang voor het afsluiten van het wetenschappelijk experiment, zijn nu reeds de eerste resultaten gelekt. De piot kon een voorlopige versie van de studieresultaten inkijken. Zijn humeur heeft het geweten.

Een eerste topic situeert zich op het domein van natuurbeheer, parken en bossen. Daarbij zagen de onderzoekers hun vermoeden bevestigd dat verwaarlozing zwerfvuil aantrekt. In plaats van bomen en perken goed te (laten) onderhouden en vervuilers aan te pakken, kiest de blunderkleuter er keer op keer de regelgeving en aanpak aan te passen naar de modus operandi van de betrokken hooligans. Een wandelbos wordt speelbos en dat de wandelaars daarbij moeten uitkijken om niet in gegraven putten te vallen (die volgens de dienst van de blunderkleuter in kwestie ‘natuurlijk’ zijn ontstaan ondanks de duidelijke spadesteken) is slechts bijzaak. De natuur ligt er meer en meer verwaarloosd bij en dat is voor vandalen en andere criminelen het sein om er nog een schepje bovenop te doen, met de gekende en hoogst voorspelbare gevolgen: nog meer zwerfvuil, nog meer vernielingen en zelfs een poging tot brandstichting. Op dit terrein heeft de piot de strijd tegen het onrecht opgegeven. Met spijt in het hart.

Heel belangrijk is ook de piste ‘containerpark’. Ergens moet de blunderkleuter op een scheurkalender gelezen hebben dat ‘verandering’ heel vaak ‘verbetering’ is. Helaas heeft hij niet begrepen dat men voorzichtig moet omspringen met het terugdraaien van zaken die goed functioneren en dat verbetering pas kans maakt als men doordacht verandert. Ook dat heeft de piot geweten. Tot voor een jaar was voor de sukkelaar een bezoekje aan het containerpark net geen feest: enkel op afspraak dus nooit aanschuiven in file, vriendelijk en behulpzaam personeel en vooral geen zenuwachtig gedoe. Hoe zwaar de Kamiq ook volgepropt was door Mijn Groote Liefde, hoogstens na een tiental minuten kon de piot reeds beschikken. Tegenwoordig ligt dat anders. Na een halve kilometer aanschuiven komt de piot terecht in een overvolle arena, bevolkt met opgefokte burgers onder het oog van overwerkt personeel, dat desgevraagd uitlegt dat zij van hogerhand niet langer de bezoekers een handje mogen toesteken. Tegenwoordig blokkeert de piot in zijn drukke agenda voor en na een bezoek aan het containerpark de nodige tijd voor helende yoga-sessies.

Over de huisvuilophaling wil de piot het niet eens hebben. Daar heeft de blunderkleuter onder het voorwendsel van een meer milieuvriendelijke aanpak een fikse belastingverhoging doorgedrukt. Meer betalen voor minder ophaalbeurten, de verplichte aankoop van de onhandige GFT-container (na een maand is het ding uitgegroeid tot een kwalijk walmende recipiënt) en een hallucinerende ‘Recycle‘-app die na de vele correcties en herroepingen meerdere talen door elkaar slaat en de Via Prosperità in ‘Nederengels‘ aanspoort om tijdig de recipiënten aan de straatkant te positioneren. Ook over de communicatie rond het herwerkte afvalplan zwijgt de piot zedig: ofwel is die fout, onvolledig of leugenachtig, ofwel ontbreekt die totaal.

Afgaande op het uitgebreid rapport van de researchers, is dat laatste misschien nog de meest opmerkelijke signatuur van de blunderkleuter, want dat komt ook terug in de kennisgeving rond werken op het openbaar domein, een ander van zijn verantwoordelijkheden. Het voorbije jaar is het voetpad niet alleen voor de Via Prosperità maar bij alle buren meerdere malen opengebroken, soms zelfs over de hele lengte van de straat. Dat resulteerde telkens weer in een – naargelang het seizoen – stofferige dan wel slijkerige straat, waarbij snel duidelijk werd dat kundig slalommen tussen opgestapelde straatstenen en schijnbaar achteloos neergegooid straatwerkmateriaal een snel aangeleerde kunde is. De steeds heraangelegde voetpaden hebben de allure van een lappendeken.

Op een ochtend schudden onverwachte geluiden (die verdacht veel lijken op drilboren en andere wegenwerken-werktuigen) Mijn Groote Liefde en de piot ongemeen vroeg wakker. Een voorzichtige blik door de geblindeerde ramen van de dressing onthullen de oorzaak. Totaal onaangekondigd zijn werklieden begonnen met den trottoir open te gooien. Amper is de piot uit de douche of de deurbel schelt. Of het mogelijk is om de wagen te verplaatsen. Gevolg gevend aan dat verzoek stelt de piot vast dat hij niet de enige straatbewoner is die met ongeloof de onaangekondigde maneuvers aanschouwt.

Tijdens het ontbijt belt een heel vriendelijke, lange man aan en hij stelt zich voor als de werfleider. Hij begint met zich te verontschuldigen: ‘Ik heb begrepen dat Stad Brugge heeft nagelaten de bewoners te verwittigen. Normaal had eenieder een brief moeten krijgen met uitleg wat er nu nog te gebeuren staat. Dat is niet gebeurd. Sorry daarvoor.‘ De piot wuift de verontschuldiging weg. Hij weet dat de blunderkleuter de eigenlijke verantwoordelijke is: ‘Daar kunnen jullie niets aan doen. Dat is volledig op conto van het stadsbestuur.‘ De vertegenwoordiger het infrastructuurbedrijf knikt en legt uit wat er te gebeuren staat.

Terug aan de ontbijttafel vindt de piot de rust terug. Helaas slechts voor even. Mijn Groote Liefde is ondertussen verdwenen naar de Factorij. Gezeten tegenover een kop koffie voelt de sukkelaar iets groeien in zijn lijf en leden. Het lijkt op frustratie, maar het is meer. Het lijkt op boosheid, maar dat is het ook niet. Zelfs Vibe kent het antwoord niet op de vraag: ‘Wat is de emotie die het geknoei van de blunderkleuter bij mij oproept?‘ De sukkelaar besluit dan maar zelf creatief aan de slag te gaan en denkt diep na over het samengaan van boosheid en frustratie.

Bosustratie: dat is het!

---

Naschrift: Wanneer de piot zijn emotie en wedervaren rond de GFT-container uitspuwt over het Smoelenboek, stromen de goede raadgevingen binnen. Al snel komt hij tot de vaststelling dat hijzelf ook nu weer voor het grootste deel verantwoordelijk is voor zijn eigen ongemak. Een broodzak onderaan de container lost het ongemak (grotendeels) op, alleen wist de dommerik niet dat dit mocht.