Laatst viel de piot als een blok voor een elektronisch inktscherm.
De piot leest al heel zijn zielig leven lang heel graag en helaas veel minder dan hij zou willen. Boeken hebben nu eenmaal zijn hart gestolen. Daarnaast schuilt er ook een vleugje collectioneur in hem, wat zich vertaalt in overvolle want dubbel opgetaste boekenplanken in zijn schijfhok, een boekenmeubel voor het betere werk in de dressing en her en der in de Via Prosperità rondslingerende schrijfsels en pamfletten, zelfs tot in het kleinste kamertje.
Tijdens haar halfjaarlijkse poets- en afstofmaneuvers op Perron 9 3/4 laat Mijn Groote Liefde zich niet geheel onverwacht en lang niet voor het eerst, verleiden tot het herinrichten van het schrijfhok van de piot, zoals ze dat ook graag doet met andere kamers in de Via Prosperità. Na het verslepen van menig meubel en het herschikken (lees: evalueren, begrijp: het grondig in vraag stellen) van enkele boekenrijen, komt zij tot een besluit met verstrekkende gevolgen. Onder het avondeten (slow cooked varkensgebraad, geblancheerde prinsessenbonen en aardappelpuree met een twist) ontspint zich volgende conversatie met als sluitstuk een zeer belangrijke verordening.
‘Je hebt veel te veel boeken,‘ klinkt het openingsschot van Mijn Groote Liefde, en ze gaat verder: ‘Hoeveel boeken heb je en hoeveel daarvan zal je ooit nog inkijken?‘ De piot haalt de schouders op. Hij heeft geen antwoord paraat in zijn arsenaal. ‘Ik vind dat je boeken moet wegdoen, in het boekenkastje op de hoek van de straat stoppen, neerleggen in de kringloopwinkel, of desnoods verkopen op internet.‘
In de dagen na dit scherp geformuleerd decreet denkt de piot voortdurend na over een aangepaste en voor beide partijen aanvaardbare strategie, maar de sukkelaar blijft steken zonder antwoord. Het bevel lijkt een moeras zonder uitweg.
Het duurt niet lang voor Mijn Groote Liefde de piot onverbiddelijk klem rijdt: ‘Je boekenkasten zijn overvol. Bij elke nieuw boek dat je op het oog hebt, moet je eerste plaats maken en minstens één ander wegdoen.‘ Met dit statement is voor de bevelhebber de discussie afgesloten. Het triggert evenwel de strateeg in de piot.
Hoe kan hij vanuit die stelling een zinvolle, alternatieve afsluiter voor het probleem forceren, vraag hij zich af. Dat hij veel boeken heeft, is een feit. In de prehistorie had hij de ijdele ambitie een verzameling paperbacks-detectives (Ellery Queen, Agatha Christie, Colin Dexter en aanverwanten) aan te leggen met het oog op het zelf bedenken en schrijven van een misdaadthriller, een streven waarbij hij spectaculair faalde. De sukkelaar is nu eenmaal groots in zijn mislukkingen. Die relieken uit dit verleden kan hij nu wel missen, denkt hij. Ook sommige boeken die de piot onderweg kosteloos wist te sprokkelen, maar die hij nog nooit ter hand heeft genomen, laat staan geopend, kan hij pijnloos verwijderen, vermoedt hij.
Tijdens een zeldzaam helder, geniaal moment, hem overvallen onder het lezen van het redelijk monumentaal werk ‘De Duivel in elk van ons‘ van de Belgische criminoloog en historicus Christophe Busch (achthonderdachtenveertig pagina’s!), ziet hij een opening om deze dreigende nederlaag (het decimeren van zijn boeken) om te buigen in een overwinning: een e-reader. Hij weet dat een van zijn makkers zo’n ding heeft aangeschaft nadat de boekenrekken in zijn kelder (!) waren ingestort onder het grote gewicht. Om toch tegemoet te komen aan zijn leesverslaving kocht hij op aandringen van zijn eega zichzelf uiteindelijk een e-reader met bijhorende boeken-abonnement.
’s Anderendaags aan de ontbijttafel (een kom musli en een kop koffie) plaatst de piot zijn openingszet: ‘Als ik geen fysieke boeken meer mag kopen, kan ik mezelf altijd een e-reader aanschaffen.‘ Vervolgens legt hij aan een geïnteresseerde generaal uit hoe zo’n boekentablet in zijn werk gaat. Verbazend snel geeft Mijn Groote Liefde haar fiat.
Aanvankelijk opteert de piot enkel voor het toestel, en houdt hij de abonnementsformule af. Daar komt al gauw verandering in wanneer hij vaststelt dat al in zijn eerste maand als trotse bezitter van een e-reader, het bedrag van zijn boekenaankopen de abonnementsprijs ruim overtreft. Eens hij snapt dat met zo’n formule de talloze titels die hem oprecht interesseren gratis zijn, is er geen houden meer aan.
De gevolgen van deze beslissing zijn niet min.
Vooreerst is er een nogal kostenbesparend fenomeen, omdat het abonnement de piot in staat stelt op basis van vage interesse-vermoedens boeken op te halen en wanneer na een handvol pagina’s blijkt dat de lectuur toch niet bekoort, kan hij zonder spijt, zonder erg en vooral zonder centenverlies het boek opzij leggen.
Nog veel belangrijker is de handigheid van een e-reader. De piot kan boeken lezen waar en wanneer hij wilt, en zijn lectuur past altijd in zijn binnenzak, ongeacht de hoeveelheid en de dikte van de boeken. Door de backlight kan hij ook in de volledige duisternis van een slaapkamer lezen. Dat alles maakt dat de sukkelaar meer en vaker leest. Hij is nu een zetel-bed-trein-tram-bus-lezer.
Helaas is er ook een downside aan deze verhoogde lectuurfrequentie. De piot komt minder aan schrijven toe.
Ontdek meer van Rik Wintein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.