The Divided States of Stupidity

Laatst vergleed de piot in machteloosheid.

Zoals het hoort, of toch tenminste zoals vaak verwacht wordt van dergelijke pipo’s, heeft de piot een zogenaamde bucket-list die elk jaar korter oogt en tegelijk aan hoogdringendheid wint. Soms komen er dingen bij, vaak mag hij verwezenlijkingen afvinken, enkele begeerde topics blijven hangen. Een belangrijk deel van de betrokken onderwerpen hebben te maken, of zijn gelieerd aan reizen onder toezicht van Mijn Groote Liefde, met en zonder de Milwaukee Vibrators.

Een belangrijk verlangen is en blijft een tocht doorheen het Noord-Amerikaanse continent, bij voorkeur van de oostkust (The Atlantic of Atlantische Oceaan) naar de westkust (The Pacific of Stille Oceaan), slingerend langs de grens US-Canada en het Ontariomeer (Lake Ontario en Lac Ontario) en zo het even mogelijk is ook terug, bijvoorbeeld in een grote boog doorheen het diepe zuiden tot aan de Golf van Mexico (Gulf of Mexico en Golfo de México) en dan opnieuw noordwaarts tot aan het startpunt.

In zijn dromen onderneemt de piot vrij regelmatig deze reis, waarna hij telkens bij het ontwaken vervalt in een grote tristesse. Hij beseft als geen andere dat hij momenteel zo goed als zeker een persona non grata is in de gigantische shithole die de U.S. of A. geworden is, alleen al op basis van zijn online geuite, uitgesproken mening over de oranje woud-be dictator en zijn criminele handlangers. Het beloofde land is tot nader order voor de sukkelaar veel te gevaarlijk en verboden terrein. En bij een rondreis doorheen Noord-Amerika enkel de wouden, prairies en gebergte van Canada exploreren, vindt de piot potentieel saai, vooral in de wetenschap dat zuidelijker zoveel mooist te ontdekken is.

Ooit stelde de piot dat hij enorm houdt van de Verenigde Staten, maar heel wat minder van een groot deel van hun inwoners. Vandaag blijft hij vasthouden aan die mening, totdat veranderende feiten hem tot een ander inzicht verleiden. De sukkelaar weet dat het land alles heeft om zijn citoyens een mooi, veilig en gelukkig leven te garanderen, ware het niet dat extremisme de meeste normale universele waarden en rechten zoals degelijk onderwijs, betaalbare (gezondheids-)zorg, correcte verloning en veilig wonen onmogelijk maken. Racisten willen geen loon naar werken en welzijn voor iedereen, uit vrees dat zwarten, indianen en andere door hun xenofobie geviseerde bevolkingsgroepen daarvan ook zouden profiteren.

Dat inzicht ontlokt bij de piot een bitter gevoel van machteloosheid.


Ontdek meer van Rik Wintein

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.