Kortzichtig egoïsme

Laatst nam ik de trein naar Brussel. Die dag was er toevallig ook een Catalaanse manifestatie in de hoofdstad. Ik heb het geweten.

Het begint al in het station. Zoals gewoonlijk ben ik veel te vroeg. Je moet tijd nemen om te reizen, ook voor dagelijkse verplaatsingen. Investeren in tijd houdt stress op afstand en maakt het gebeuren op zich aangenamer. Het klinkt contradictorisch en toch is het zo: tijd nemen om te reizen maakt de verplaatsing minder lang. De reis lijkt korter.

Mijn trein staat ruim op tijd aan het perron. In alle rust zoek ik een zitje. De ramen van het eerste rijtuig zijn opgetuigd met de gekende reservatie-kennisgevingen. In de volgende wagon kies ik een plaatsje bij het raam, weg van het perron. Het handvol medereizigers houdt het compartiment rustig.

Vijf minuten later is alle rust voorbij. Druppelsgewijs stappen hele gezinnen met kinderen op, helaas met de nodige vocale ondersteuning. Stuk voor stuk zijn ze getooid met vendels, sjaals en lintjes op revers, allemaal in de Catalaanse kleuren. Het ophangen van een aantal vlaggen voor de ramen van het compartiment gaat gepaard met de nodige luidkeelse woordenwisselingen, onderbroken door discussies over (naar ik vermoed) de meeste ideale manier om het tafereel fotografisch vast te leggen.

Een treinconducteur komt de chaos versterken. In het Frans, in het Engels, met de nodige gebaren en met het verwijzen naar het document in zijn hand, probeert hij aan de meute uit te leggen dat hun gereserveerde plaatsen zich in het volgende rijtuig bevinden. De Catalanen maken geen aanstalten te verhuizen. Uit het druk gesticuleerde overleg kan je opmaken dat ze de boodschap van de spoorman hebben begrepen. Toch geven ze de voorkeur aan blijven waar zij zijn.

Er volgen nog meer vendelzwaaien en bijhorende fotomomenten. Een kakelende man gebaart vriendelijk dat ik mijn boekentasje uit het bagagerek moet halen, omdat zijn familie daar hun reistassen, jassen en vlaggen zullen deponeren. Voor mij het sein een andere zitplaats te zoeken.

In het compleet lege gereserveerd rijtuig vind ik rust. Het voorval zet me aan het denken. Ben ik daarnet geconfronteerd met typisch individualisme van nationalisten, vraag ik me af. Maar ik om er niet uit.

Nationalisme spreekt me helemaal niet aan. Niet alleen omdat het een (letterlijk) vooroorlogs  begrip is, uit een tijd toen er nog geen sprake was van de – echt wel – voordelige verwezenlijkingen van de hedendaagse maatschappij: doorgedreven communicatie, sociale veiligheid en grote mobiliteit, om maar drie dingen te noemen. Regionalisme is wel aan mij besteed: ik ben eerder Bruggeling dan Vlaming. Daarnaast wil ik een goed Europese burger zijn om een goeie Belg en een nog betere West-Vlaming te zijn.

In Brussel Zuid haast ik mij naar de metro. Aan de kaartjes-automaten onderaan de roltrap staan gruwelijk lange, Catalaans gekleurde rijen. Moedeloos zoek ik de schijnbaar kortste wachtrij en sluit aan.

Het schuift niet echt goed. Voor mij staan een 30-tal Catalaanse gezinnen met kinderen. Gemoedelijk – wat heet met hun spraakvolume – staan zij met vrienden en kennissen voor en achter in de rij te keuvelen, met daartussen een paar “losse” Belgen, te herkennen aan de groeiende zenuwachtige ergernis in hun blik.

Aan het ticketautomaat schiet het niet echt op, zie ik. Een vader stopt geduldig muntstukken in het apparaat, haalt een ticket uit de lade en geeft het aan zijn 8-jarige (of daaromtrent) zoon. Tot mijn ontzetting herhaalt hij de handeling achtereenvolgens voor zijn dochter, zijn vrouw en uiteindelijke zichzelf. Daarna groet het gezin uitgebreid de familie achter hen en wandelen richting metrostel. En herhaalt het tafereel zich met het volgende gezin. En dat erna.

Aanknopend bij mijn mijmeringen op de trein vraag ik mij af of dergelijke gedrag typisch is voor nationalisten en separatisten: liever hoogst individueel dan efficiënt de zaken organiseren. Een heel kortzichtige en egoïstische aanpak ook, vind ik: niet stilstaan bij het effect van eigen gedrag op het leven van anderen. Zo ben ik niet opgevoed. Zo heb ik mijn kinderen niet opgevoed. Zo wil ik niet zijn.

Plots ontploft ijzige paniek in mijn hoofd: wil ik wel wonen, werken en sterven in een Nationalistisch Vlaanderen? Kan ik leven met wraakroepend egoïsme en individualisme? Kan ik leven met stuitende kortzichtigheid? Waarschijnlijk niet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.