Fromage

Laatst was ik nog eens aan het flaneren doorheen social media en de bijhorende profielen.

Het is frappant hoeveel geportretteerden op snapshots en selfies steeds dezelfde gekunstelde kop etaleren. Hun gebeitelde glimlach herhalen zij feilloos bij elke sluiterklik. Het lijkt wel een smartphone-virus.

Een aparte techniek ligt aan de basis van die steeds identieke lachende trekken. De lippen glijden wat uiteen en de kin gaat lager. De gelaatsspieren op de jukbeen forceren de mondhoeken lichtjes omhoog waardoor de bovenste tanden (en soms ook de onderste) ontbloten. Ziedaar het procédé dat leidt tot die fameuze, steeds terugkerende glimlach.

Telkens weer staat wat tussen neus en kin afspeelt in schril contrast met wat de blik vertelt. Het is opvallend hoe de ogen de lach niet volgen. Ze stralen niet en zijn eerder doods. Het ontbreekt de oogopslag aan die typische guitige spanning van een oprechte glimlach.

Wat men ziet is geen glimlach en nog minder een lach. Het is een lach-look-a-like. 

Het conflict tussen de strak geplooide mond en bijhorende energieloze blik geeft het gelaat een ongelijkmatige uitdrukking. Het geheel is onevenwichtig, in de betekenis van “zonder evenwicht” en niet in dat van “labiel“.

Hoewel.

Stel dat de getroffen subjecten het begrip “lachen” – in de betekenis van “kijk eens naar het vogeltje”- zonder uitzondering associëren met het uitspreken van de onsterfelijke verba “fromage“, “cheese” of “kaas“, afhankelijk van hun mindset. Het klinkt logisch, want de hoger beschreven gelaatsuitdrukking klopt met de gezichtsmusculatuur bij de uitspraak van die woorden. Het lijkt op lachen, maar is het niet.

Zo deze theorie klopt, pleit dat allesbehalve in het voordeel van zij die bedreven zijn in deze techniek. In tegendeel. De praxis suggereert een ernstige afwijking. Hoewel de gebruikers door een of ander defect niet kunnen lachen, weten ze goed hoe een lach er technisch moet uitzien. Dus als hun gezicht in focus komt, gaan ze in “fromage“-modus.

Kortom: die sukkelaars kunnen niet lachen en toveren daarom een fake smile op hun aangezicht in een poging de wereld te overtuigen dat ze blij en gelukkig zijn met de situatie waarin ze zich fotografisch (laten) vastleggen.

Het valt sterk te betwijfelen of de stakkers ook echt blij en gelukkig zijn. Allicht weten ze niet wat dat is, happiness. Of hebben ze er in het beste geval ooit eens van ver mogen aan ruiken. In beide gevallen verhult hun fake smile meer dan alleen hun verbittering om dat gemis. Het is ook een masker voor hun brede onoprechtheid.

Wat van beiden het ergste is, weet ik niet.

Een gedachte over “Fromage

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.