Toetsenbordhaat

Laatst proefde Mijn Groote Liefde onrust in mijn handel en wandel. Het was “Toetsenbordhaat”.

De voorbije weken offreren vele vellen arbeidsvreugde een plezante gezelligheid op het zolderkamertje waar mijn schrijftafel resideert. Na een spits begin, een zalvend einde en een ronkende titel (“25 Harleys & 2 Indians“) heeft mijn USA-reisverhaal nu ook een redelijk middenstuk.

Natuurlijk is het nog lang niet af. Voor ik de herschrijfpen ter hand neem, controleert een Goed Mens het waarheidsniveau van de aangehaalde feiten en spendeert Motormuis haar schaarse vrije tijd aan een – door haar met veel liefde afgedwongen – proeflezing. Weigeren is in deze geen optie.

In afwachting van het herschrijven probeer ik kattebelletjes, notities en losse tekstflarden van andere verhalen te ordenen.

Vooral het epistel dat ik nu reeds als mijn Opus Magnum benoem, komt daarbij op de korrel van mijn vulpen. Deze Motorstory (werktitel!) is een persoonlijke en lichtjes filosofische interpretatie van het fenomeen Harley-Davidson. Hoe komt het dat die motorfiets zovelen – Mijn Groote Liefde en ikzelf incluis – dermate weet te verleiden? Welke impact heeft dat brullend geweld op ons leven, doen en denken? Van waar die verslaving? Zulke dingen dus.

Bezorgd over mijn habitus polst Mijn Groote Liefde naar de schrijfoogst van die dag. “Vijf zinnen waarvan vier eigenlijk een herschrijven zijn van drie andere”, zucht ik.

Het loopt dus voor geen meter. Ergens tussen mijn bruisend hoofd en het digitaal blad verweken foetale frasen tot flauwe verba. Elke zin staat stijf van de lijm. Geen enkel woord krijgt een eerlijke kans om een schrijflijn te halen.

Natuurlijk is het allemaal de schuld van het klavier. “O, wat haat ik dat ding.” Een ijzeren zelfbeheersing voorkomt – zij het nipt – de lancering van het toetsenbord door het dakraam. Die gevoelens maken het helaas nog veel complexer. Hoe kan ik iets dat mij zoveel plezier schenkt zo hartsgrondig haten?

“Misschien moet je even stoppen met schrijven en iets anders doen”, orakelt Mijn Groote Liefde. Wie heeft internet nodig als de vrouw van je leven zoveel wijsheid bezit.

Stoppen met stellen wil ik niet. Daarvoor is het te leuk. En schrijven stilt de stormen in mijn hoofd.

Een andere aanpak bevalt me wél – bij weifelende wanhoop is elke potentiële remedie een welgekomen zegen. Devoot overloop ik mijn dagelijkse routines (en onhebbelijkheden). De ochtendlijke boodschappenronde verlengen met een ommetje door het bos is een goed begin, lijkt me. En na de noen enkel digirecorder of Netflix mits minimum één pagina op het werkblad ligt, klinkt als een goede incentief.

Of het allemaal helpt, merk je later wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.