Vitrine-pop

Laatst gooide twee straten verderop een nieuwe buurwinkel de deuren open. Hoera!

Het is een broodjeszaak waar de hongerigen ook terecht kunnen voor gesneden brood, snoep en aanhorigheden. Geen domme zet, gezien de nabijheid van een onderwijsinstelling. Op de middag en na de lessen vinden tieners uit het secundair hun manna voor de lunch en het vieruurtje. Ouders kunnen net voor het oppikken van hun kroost en kleuters het dagelijks brood oogsten.

Voor de wijk is het een welgekomen aanvulling. Nog maar net sloot een bakker zijn oven en gooide zich op het bloemschikken. (Mochten Mijn Groote Liefde en ik kiezen, dan geven wij toch de voorkeur aan zijn krokante pistolets. Die zijn beter verteerbaar!)

Achter de comptoir staat een vage kennis van Mijn Groote Liefde. Met de nieuwe zaak ambieert de zaakvoerder een tweede carrière, na een redelijk succesvol parcours in de bouw als vloerder, die eindigde met een kapotte rug – in veel van die stielen dé gevreesde “fatale” beroepsziekte. Hij bakt niet zelf maar betrekt zijn marchandise van een goed adres.

Die ochtend tref ik bij het dekken van de ontbijttafel een lege brooddoos. Na het opgieten van de koffie rep ik mij te voet naar de nieuwe buurtwinkel. Bij het naderen slaat de schrik mij om het hart: het lijkt alsof de winkel dicht is, wat zou inhouden dat ik helemaal naar de andere kant van de wijk moet voor een gesneden mik. Pas met de neus op de vitrine zie ik het kraakvers baksel op de schappen.

Binnen aanhoort de tegelman met een gladde glimlach mijn bestelling. Na het afrekenen openbaar ik mijn bezorgdheid: “Ik dacht eventjes dat je dicht was. Op straat zie je nauwelijks dat je open bent.”

De nieuwbakken winkelier kijkt op: “Er brand toch licht? En er staan toch vlaggen voor de deur?”

Ik schud het hoofd: “Dat klopt, maar aan de overzijde van de straat zie je dat niet.”

Het is rustig in de winkel en we stappen naar buiten. Op het overliggend trottoir erkent de uitbater mijn gelijk: “Daar moet ik iets aan doen. Misschien binnen meer lampen in lagere armaturen. Of neon-reclame. Of een of ander lichtsein. Iets, zolang het niet kitscherig is”

Ik knik en we mijmeren samen nog wat verder over mogelijke oplossingen.

Plotseling ziet de tegelman het licht: “Ik zet in de etalage onder een rooie spot een sexy pop met een bordje WE’RE OPEN!”

Terug thuis peilt Mijn Groote Liefde aan de ontbijttafel naar de reden van mijn binnenpretjes. Ik krijg het maar moeilijk uitgelegd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.