Relativiteitstheorie

Laatst trakteerde Het Studentje mij op twee stills uit een van mijn favoriete bioscoop-verhalen. En maakte tegelijk een punt over uiterlijk en leeftijd.

Laat in de avond biept mijn smartpheun tweemaal. Met dank aan WhatsApp serveert onze jongste een paar momentopnames uit de best-movie-of-all-timesLove Actually“. In deze ensemblefilm en romantische komedie uit 2003 vertolkt de crème-de-la-crème van de Britse acteursgilde verhalen over vriendschap en liefde. De dvd koester ik als geen ander (behalve misschien de HP-cyclus).

keiraHet eerste prentje uit de film is een snapshot van Keira Knighley, de Britse actrice en schoonheid over wie niemand in mijn bijzijn een scheef woord durft te zeggen, omdat dat spijtig vergrijp slechts één strafmaat kent: kielhalen. Tijdens de opnames  (waarin zij de rol van de kersverse bruid Juliet vertolkt zoals alleen zij dat kan) is zij net 18 jaar jong.

KnipselIn een andere verhaallijn hengelt de toen 13-jarige Thomas Sangster als Sam om de aandacht van zijn Amerikaans klasgenootje Joanna. En met succes.

Jazeker: Keira en Thomas schelen amper 5 jaar. Ik herhaal: cinq ans; cinco años; cinque anni; خمس سنوات.  Dat is verbazingwekkend, want naar uiterlijk kan het verschil moeilijk groter zijn.

Sam is – net als de acteur die hem gestalte geeft – een snotaap, nauwelijks een puber. Dat terwijl de vijf jaar oudere Juliet/Keira (dan reeds) een ravissante jonge dame is, die moeiteloos de begerige aandacht trekt van minstens de helft van alle menselijke individuen (mannen en vrouwen dooreen).

Leeftijd is een grillig ding.

Als pagadder verlang je heftig naar een ouderdom die respect afdwingt (of rechtvaardigt) van ouders, leerkrachten en aangelanden. De volwassenheid kan niet snel genoeg aankloppen. Helaas kruipt de tijd voort met de snelheid van een amechtige schildpad.

Later slaat het ritme om. Vanaf een zekere leeftijd vloeit alle energie naar het conserveren van restjes jeugdigheid terwijl de wijzers van de klok in overdrive lijken te gaan. De tijd laat de dagen als herfstbladeren uit de scheurkalender vallen.

Overigens is het ongeveer rond die tijd dat menigeen ten prooi valt van die andere gemene ziekte “Dissimulationem Tempore“, ook gekend als “het verzwijgen van de leeftijd”. Waarom zovelen hun verjaardag stilhouden, is niet duidelijk. Misschien heeft het iets te maken met de universele wens om eeuwig jong te blijven en ziet men het “skippen” van een geboorte-herdenking als een onmisbare schakel in dat proces. De deugdelijkheid van deze methode is voor discussie vatbaar.

Maar we wijken af: in de supermovie Love Actually” lijken de vijf lentes verschil tussen Keira en Thomas wel een Grand Canyon. Vandaag zijn die vijf zomers amper een rimpeltje op de wangen van Miss Knighley. Wanneer de herfst zijn intrede doet, zal dat leeftijdsverschil helemaal weggegomd zijn, en niet alleen door het genereus gebruik van de betere dagcrèmes.

Het lijkt wel een variant op de relativiteitstheorie: hoe meer tijd verloopt en achter ons ligt, hoe sneller de klok tikt en hoe kleiner het relatieve, subjectieve en visuele leeftijdsverschil is.

En anderzijds: wat dan nog?

hbz-love-actually-sam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.