Kleurrijke Diversiteit

Laatst bracht ik een dag door in de stad van mijn Alma Mater en wandelde er urenlang over straten en pleinen met een geschiedenis.

Mijn aanwezigheid is geen toeval: gisteren verhuisden Mijne Groote Liefde, Junior en ikzelf de inboedel van Het Studentje naar haar nieuw kot en vandaag lever ik de nazorg. Terwijl de dame in kwestie in het ouderlijk huis de komende examens voorbereidt, staan mij drie wandel-etappes en twee klusjes te wachten. De koelkast in de vorige studentenkamer kan een laatste poetsbeurt gebruiken. In haar nieuw onderkomen wacht een slaapstede op assemblage.

Het is prachtig weer en niet alleen daarom spoor ik naar de Fiere Stede. Van het station naar Kot 1 gaat het grotendeels via de route die ik veertig jaar geleden (zo lang reeds!) meer dan geregeld nam. De trip van het oude naar het nieuwe adres voert mij door het hart van de stad. Het laatste traject brengt me mits een kleine omweg via mijn toenmalige studieverblijf terug naar het station. Elke wandeling komt met enerlei impressies.

De Arteveldestad lijkt nog steeds dezelfde en is toch helemaal anders. De straten zijn er nog; de inhoud is gewijzigd. Handelspanden hebben – in het beste geval – een andere bestemming en uitzicht. Het middeleeuws aandoend plaveisel is verdwenen voor een modernere bestrating. Op meer dan één plaats prikkelt nieuwe architectuur mijn nieuwsgierigheid, net zoals de ingrijpende facelift van menig vertrouwde gevel.

Wat mij vooral treft is de grote kleurenverscheidenheid die het straatbeeld opfrist. En dan heb ik het niet over uitbundige urbane bouwkunst. Ook het bruisend coloriet van de wuivende en wenkende terrasjes prikkelen mijn aandacht. De straten en pleinen kleuren heel divers (veel meer verscheiden dan in mijnen tijd) in alle betekenissen van het woord: klederdracht, voorkomen, herkomst, uiterlijk et cetera. Dat alles is zo overweldigend dat het mij vrolijk maakt.

Het besef groeit dat de prentjes in mijn geheugen die vrolijke kleurrijke diversiteit missen. Alsof alles destijds net dat ene streepje saaier, grijzer en meer verwelkt was, in het bijzonder de gebouwen. En ook een beetje de mensen op straat.

Het kan niet dat al mijn herinneringen zijn bestoft met de ruis van de vliedende tijd. Daarvoor herken ik teveel grauwe relieken die het tegendeel suggereren.

Het hoofd boordevol vragen kan ik de uitnodiging van een schaduwrijk bankje met zicht op een zonovergoten lei niet afslaan. Het water is bezaaid met vluchtige diamanten. Ergens hunkert een grill naar voedsel. Het gezoem van de stad is gekruid met blijde, vaak exotische klanken.

Al die sensaties helpen niet om na te denken over vroeger en nu, over de lauw-grijze herinneringen en de bijna tastbare kleurrijke diversiteit van het heden. Ervaring spreekt tegen dat vroeger alles beter was. Het heden is niet beter en is ook niet slechter: het is nu eenmaal anders.

De meerdere decennia oudere IK komt met een ransel vol belevingen en die laatsten kleuren ongetwijfeld mijn visie op de omgeving, besluit ik. En al even snel komt het inzicht dat dit eigenlijk geen antwoord is op de essentie van de vraag die mij bezighoudt: “Hoe en waarom blaast die kleurrijke diversiteit zoveel vrolijkheid in mijn ziel.”

Voor ik opstap verwelkomt mijn notaboekje gretig die bedenking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.