Portretkijken

Laatst is de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen losgebarsten. Er naast kijken is geen optie.

Een stembusgang is een feest voor een landschapsvoyeur. Tijdens elk wandeling, fietstocht of gemotoriseerde verplaatsing springen strak gestileerde beeltenissen in het oog, meestal op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Veelkleurige borden met cijfers, slogans en namen torsen een onnoemelijke scala aan mimische hoogstandjes.

Bij gelegenheden als deze blijkt hoe onvoorstelbaar veel ideale schoonzonen dit landje wel telt. Of tenminste: toch een onpeilbaar groot aantal dat denkt het te zijn. En er zo proberen uit te zien. Zij dwalen. Ook aan de andere zijde van het gender-spectrum valt wat te beleven. Sommige dames zijn veel te serieus in hun intentie de kiezer te verleiden, en schieten daarbij door tot in het karikaturale.

Een curieus verschijnsel is de groeiend hoop “Jannen Met De Pet“. Op elke lijst schreeuwt een handvol militanten: “Wij zijn geen politiekers. Wij zijn gewone mensen. Gelijk gij.” In dezelfde categorie manifesteren zich de “Mariëten” met hun slogan: “Mag ik dan nu naar huis want de patatten staan op en ik moet nog de witte was doen.” Zo ik een Jan of een Mariët met die attitude ontmoet, schiet ik in gedachten terug: “Als je geen bestuursambitie, beleidsintenties of relevante ervaring hebt, wat doen je dan bij dat klasje?” En ook: “Wat kan jij betekenen in een gemeente van de 21ste eeuw, met een digitaal plan dat aansluiting zoekt bij the internet of things.”

Een twijfelgeval is de schuif met schoolmeesters, bureel-chefs en andere verstandig ogende mensen: ze zijn proper gewassen en netjes gekapt, én hun blik openbaart een meer dan gemiddelde intelligentie en een bedachtzame aanpak. Het mogen dan geen architecten zijn, hun metselaarsvaardigheden zijn niet te onderschatten. Het zijn de doeners die hopelijk niet vervellen tot ja/nee-knikkers naargelang de wind waait.

Altijd amusant zijn de voorgedragenen die voor hun uitstraling uit meerdere vaatjes tappen: manager, volks, erudiet, rots in de branding. Vaak verraadt hun verkrampte pose een moeilijk meesteren van deze delicate evenwichtsoefening. Of het zijn slechte modellen of dronken mannequins: dat kan ook.

Mijn absolute voorkeur gaat uit naar die kandidaten die zichtbaar niet doorhebben wat de bedoeling en inzet van het spel is. Een andere uitleg voor de griezelige wijze waarop zij de kieskudde aanstaren is er niet. Of kan ik mij niet inbeelden.

Tot slot nog dit.

Mijn elektronisch potlood kleurt naast personen wiens woorden en daden mij weten te overtuigen van hun kennis en metier. Ze zijn optimistische planners en denkers, die gebruikelijke problemen niet blussen met steekvlammen.

Leve het staatsmanschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.