Ochtendgeluiden

Laatst vlijde een nieuwe buurvrouw tegen ons aan.

Ondertussen is de Via Prosperità ruim dertien jaar het onderkomen van Mijn Groote Liefde en haar piot. Wat begon als een gezin van vier met hond is heden een koppel met kat. Het lijkt erop dat Junior na een paar mislukte pogingen het nest definitief verlaten heeft. En doorgaans zoekt Het Studentje enkel in het weekend toevlucht onder het ouderlijke dak. Na een vertederende vreedzame cohabitatie met kat Willem is hond Charlie overleden aan een agressieve kanker (en dan heb ik het helemaal niet over het steeds meer moordend verkeer, en wel degelijk over een histologisch probleem).

Over die jaren mochten we in het aangebouwd huis vier buurvrouwen begroeten. Elk van hen komt met een eigen verhaal en een unieke stijl. Elk van hen heeft in mijn hoofd een aparte roepnaam, niet zelden met dank aan de fluisterende gemeenschappelijke muur.

Eigenares Het Penseel betrekt het buurhuis wanneer Mijn Groote Liefde en haar piot hun intrede maken in de Via Prosperità. Aanvankelijk is het contact zeer summier en (ik geef het toe) achterdochtig, totdat het Kikkerkopje ons bijeen brengt. De muren vertellen hoe Het Penseel raisonneert met haar piepjonge zoon als is het een volwassene. Elke morgen onderstrepen aanvaardbare ochtendgeluiden het vertrek voor de schooldag.

Na Het Penseel verschijnt de Pronte Peruviaanse wiens haar ratelende stem heel andere registers bespeelt. Het stoort nauwelijks, want het tovert een laagje exotisme bovenop het gure Vlaamse klimaat. Dat de bakstenen verklappen dat we elke ochtend ongeveer gelijktijdig onder de douche staan, helpt natuurlijk. De vlugge komst van kinderen maakt de gerieflijke bel-etage te krap voor de Pronte Peruviaanse en haar scheepshersteller.

Na het Zuid-Amerikaanse geweld volgt een sessie stilte. De man van Ruisende Helena mag dan vervaarlijk veel siermetaal torsen, het klatert niet. Vaak weet het metselwerk niet eens of de bewoners thuis zijn of niet, wat de wagen voor de deur ook mag vertellen. Pas na de geboorte van hun zoontje durven zwakke geluidjes tussen het cement doorsijpelen. En dan komt de dag dat ook Ruisende Helena en haar gepiercet wederhelft het huurhuis inruilen voor een eigen woning.

De Fuchsia Frisuur is van een heel ander kaliber. Ditmaal geen vermanende gesprekken, geen exotische badkamergeluiden en al zeker geen gesmoorde kleuterkreetjes. Na menige dagen verhuisgeluiden kleurt die ochtend een foute symfonie vol dissonante blaf-, rochel- en hoestgeluiden het ontwaken, ongetwijfeld een niet zo discrete getuige van vele nicotine-maneuvers op het terras de voorbije etmalen.

Wie heeft een wekker nodige met zo’n buurvrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.