Blauw

Laatst zat ik met een klein hartje in de wachtzaal van de huisdokterspraktijk. Het kleine stoeltje kon mijn zwaar gemoed nauwelijks torsen.

De voorbije weken en maanden heeft de piot steeds meer last van onverklaarbare vale vlekken op armen, schouders en torso. De plekken zijn slechts sporadisch schaars, helaas somwijlen heel veel. Het opkomen en verdwijnen van de beurse plekken is een raadsel dat de piot uit zijn slaap houdt. De vegen lijken smoezelig, wat vreemd is gezien diens meer dan behoorlijke lichaamshygiëne. Al bij al overstijgt deze fysieke conditie het simpele boerenverstand waardoor (meer gespecialiseerde) medische bijstand noodzakelijk lijkt.

Mijn Groote Liefde en haar piot zijn fervente bepleiters van preventieve gezondheidszorg. Naast de jaarlijkse afspraken met aan de ene kant de tandarts en aan de andere zijde de gynaecoloog-slash-uroloog, zijn er de iets minder frequente medische inspecties van cardiologen, gastro-enterologen, hematologen, dermatologen(*) en oftalmologen. Kwade tongen verdichtselen dit als borderline-hypochondrie. De geschiedenis bewijst dat zij dwalen.

In het dokterskabinet beschrijft de piot met passende precisie het vlekken-vraagstuk. Het meest recente bloedonderzoek onthult geen zorgwekkende afwijkingen, verzekert Den Doktoor binst hij de beursheid beziet. En dan volgt de diagnose: het zijn banale blauwe plekken. Karakterloos en onbetekenend, een huidspecialist onwaardig, voegt de arts er geheel overbodig aan toe.

Het opheffen van het medisch mysterie verdrijft het enigma niet. Want het geheugen bergt geen incidenten die een dergelijke opstoot van hematomen verklaart. Ook tijdens het avondlijk appèl bij Mijn Groote Liefde blijft het raadsel onverminderd overeind. Een roemer wijn klasseert de bezorgdheid.

De nacht brengt opheldering.

Tijdens een moment van sluimerslaap groeit bij de piot het besef dat knorrende klanken, grommende galmen en snuivend sissen zijn hoofd verhullen. Een rake ruk aan het hoofdkussen smoort het wegdromen over het bewezen verband tussen alcohol en ronchopathie. De daaropvolgende venijnige plets op de bovenarm vermorzelt het resterend sliertje slaap. De runder-achtige kreun van de piot beantwoordt Mijn Groote Liefde met een overbodig edoch niettemin snedig “Wentaing. Ge snurkt.” Vervolgens dekt de nacht het incident toe.

De ochtendspiegel presenteert de piot een opmerkelijke openbaring: zijn rechter bovenarm torst drie verse vegen, waarvan eentje op de plaats van de nobele mep. (En op de linkerschouder prijkt een rode vlek.) Aan de ontbijttafel geconfronteerd met deze fysieke feiten decreteert Mijn Groote Liefde een niet echt berouwvolle bekentenis. Ervaring vertelt haar dat het peluw opschudden en het zogenaamd teder tikken op de arm het snurken van de piot doet verstommen. Deze modus operandi bezigt zij naar believen om haar nachtrust te verzekeren.

Kent iemand een adequaat en bij voorkeur lijfelijk middeltje tegen de periodieke stralingswarmte van schoonheden met nachtelijke opvliegers?

 


(*) Met dank aan Fons Janssen: “Natuurlijk is het mooiste beroep ter wereld dat van huidarts. Dat is toch duidelijk. Dat behoeft geen uitleg. Dat is dermate logisch …”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.