Zonnewende

Laatst notuleerde mijn empirisch brein het bestaan van een verband tussen de stand van zon en maan enerzijds en anderzijds het gedrag van Den Medemensch.

Mijn Groote Liefde en haar piot hebben geluk en geloof gevonden in het atheïsme, en voelen zich daar goed bij. Een kerk is wat het is: een gebouw met een grote therapeutische betekenis die sommige bevolkingsgroepen nodig hebben om bepaalde gebeurtenissen een plaats te kunnen geven in hun leven. En veelal is het tevens een prachtig decor voor Bach-concerten en aanverwanten.

Als er aan de Via Prosperità al sprake is van enig religieus bewustzijn, dan beperkt zich dat tot een vurig vertrouwen in Karma, onder het motto “wees goed voor Den Medemensch en de kosmos zal rechtschapen zijn”. Kortom: het universeel principe van actie en reactie…

Rond deze tijd gebeurt het dat de piot andermaal gelaten ondergaat hoe randdebielen hun stinkende best doen om de openbare weg te verpesten met een verstikkend onveiligheidsgevoel. De vrolijke kerstversiering inspireert de verkeerscriminelen geenszins tot voorbeeldig rijgedrag, integendeel. Let wel: ditmaal zijn het niet enkel patserige Johnny-mobielen, maar evenzeer duffe gezinswagens die verkeerslichten degraderen tot kleurige lampions en voorrangsborden verwarren met fleurige fijnsparren ter opsmuk van het straatbeeld.

“Wat bezielt die mensen toch,” vraagt de piot aan de medepassagier van dienst. Het Studentje haalt de schouders op en denkt even diep na. “Misschien heeft het te maken met de tijd van het jaar,” spreekt haar verstand, “en is het de schuld van Kerstmis.” Vervolgens laat stilte het idee verder rijpen. Er zijn vast argumenten te bedenken voor de these dat tijdens deze gedenkdagen de rangen van de dagdagelijkse verkeersidioten versterking krijgen van shoppers en cadeaujagers die stijf staan van de stress. Deze gelegenheids-hooligans zijn zo hard gefocust op die eindejaarsfeesten dat alles en iedereen – willens onwillens – voor hen moet wijken.

Op het traditioneel avondlijk appèl bij Mijn Groote Liefde rapporteert de piot de talloze gevallen van egocentrisme met stuurbekrachtiging. Het verslag ontlokt een zucht en een lach. “Het doet me denken aan de zomerse valiezenkoers,” orakelt Zij nog en haar piot ziet plots het licht: het is de tijd van het jaar die het hem doet.

Tweemaal per jaar, telkens bij het opdagen van de Zonnewende, transcendeert Den Medemensch naar een lager bewustzijnsniveau. Solstitium is een epidemische ziekte waarbij de vatbare Homo Sapiens Sapiens vervelt tot de Homo Sapiens Atrox, weze het met twee ondersoorten: de Homo Sapiens Atrox Finisanni en de Homo Sapiens Atrox Feriae, beiden erg nauw verwant de Neanderthaler. Enkel wetenschappelijk onderzoek kan uitwijzen of ook de Australopithecus destijds gevoelig was voor deze aandoening.

 


Met dank aan Wikipedia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.