Zoenzone

Laatst brachten subtiel opgelegde taalverschuivingen de piot in de war.

Apart ogen de voorvallen allemaal onschuldig. En zonder het “crème glacée“-incident was het de piot onopvallend voorbij gewalst.

Het is warm en het is zonnig. Mijn Groote Liefde en haar piot hebben na een deugddoend samenzijn op en met de Milwaukee Vibrators de eindbestemming bereikt. Zoals het culinair geïnspireerd treffen belooft, volgt na de stop voor het aperitief en een halte voor de lunch (vis!) aan de finish een dessert. Er is koffie en ook wel frisdrank en zo. Evenwel is het belangrijkste onderdeel van de afsluiter een handgeschept ijsje.

De twee bollen roomplezier komen ofwel in een klassiek hoorntje, ofwel in een potje met een lepeltje, een gesuikerd sausje en een toef slagroom. Op afstand oogt het “menú de los sabores” vrij uitgebreid en daarom heeft de piot er alle vertrouwen in. Verlekkerd vraagt hij om twee parels “Praliné” in een potje. “Dat hebben we niet meer,” zegt de ijsventer beslist en beleefd, “We hebben enkel nog Hazelnoot.”

De piot schiet in een lach en vraagt luidop wat het verschil dan wel is. “Praliné, dat is iets van vroeger,” legt de ijskreem-kramer besmukt uit, “Tegenwoordig heb je enkel nog Hazelnoot.” Op zijn vraag wat er dan gebeurt is, krijgt de piot behalve wat schouderophalen helemaal geen antwoord.

Daar moet de piot even over nadenken. Het ijsje heeft een rare bijsmaak, en niet alleen omwille van de overbodige want onnodige karamel-saus.

’s Anderdaags doorworstelt de piot op het wereldwijde smoelenboek een storende stapel smeekbedes om inspirerende teksten als kopie te verspreiden. “Knip en Kleef“, staat bij een van de makke missives. En daarna bij nog een. En nog een. Verbaasd vraagt de piot zich af wat er is gebeurd met het mooie “knip&plak” en het traditionele “copy’n’paste“?

Om wat te bekomen van de schok gaat de piot wandelen. Nog maar net is een relatieve rust neergedaald in zijn hoofd, of een curieus tafereel zuigt alle aandacht naar zich toe. Een jeugdige jonkvrouw in fluogeel hesje posteert bij een even opvallend verkeersbord. “Zoenzone” schreeuwen de witte letters op een blauwe achtergrond.

Daar wil de piot wel het fijne van weten.

Wat dit is?” herhaalt de hinde kirrend zijn rekwest, “Dit is de in- en uitstapplek van de school. Op deze ‘aai en zwaai’ nemen ouders met de wagen afscheid van hun kinderen. Dit is een ‘haal en breng’, snap je?”

De piot snapt het: “Ha. Dit is dus een kiss’n’ride!”.

“Nee, nee, nee,” protesteert de jonge deerne heftig, “Dat woord mogen wij niet meer gebruiken. Dat is een fout woord.”

De piot schrikt, mompelt iets onbestemd ter afscheid en stapt door.

De polyglot in de piot heeft het moeilijk met dit purisme. De sukkelaar zet vraagtekens bij de behoefte aan dit soort steriele taalzuivering in een tijd dat sms-, Twitter- en WhatsApp-taal de jeugdige pennen verminkt (heeft). In al zijn mentale miserie pijnigt hij de hersenen in een speurtocht naar wie baat heeft bij dergelijke redeloze reiniging.

Na diep nadenken komt de piot met huiverend hart tot een beklemmende conclusie.

Het weren van woorden en het opdringen van sullige synoniemen als ‘Knip en Kleef‘ en ‘Aai en Zwaai‘ past in een goed georkestreerde censuur-campagne jegens vreemde mensen en culturen. Het klinkt zo simpel en eenvoudig dat het wel waar moet zijn.

Het is allemaal een taalkundige vertaling van de pestilente kreet “wat wals is vals is“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.