Ontbijtfrustraties

Laatst draaide het ontbijt uit op een bol wellende frustraties. Voor de piot.

Door de week etaleren de schappen van de lokale warme bakker het traditionele wit, bruin en volkoren, elk in de geijkte formaten. Enkel op de laatste werkdag van de week gunt de man zichzelf een foliek en tovert hij ook een oer-Vlaamsche klassieker uit zijn oven, een vintage-baksel als het ware: het rozijnenbrood. Zowel Het Studentje als Mijn Groote Liefde zijn grote liefhebbers van deze lekkernij.

Bij dageraad neemt de piot het zeker voor het onzekere, mede door de droevige ervaring van vorig weekend. Het schikt dat de ontbijtwens van Het Studentje die zondag een kramiek is. Aan tafel stelt zij zeer bedroefd vast dat het gevraagde zoete broed met gedroogde druifjes ontbreekt: op dat andere adresje met de heerlijke pistolets liggen op de dag des heren enkel “mafjes” in de etalage en dat grof brood met rozijnen is haar ding niet.

In een poging om een herhaling van dat debacle te voorkomen, opteert de piot die vrijdag bij de doordeweekse bakker voor een klein rozijnenbroodje en een Stevige Zulma. Dat laatste is niet de naam van de bakkerin (ze heet C.), wel dat van een stevig grof broodje. In het hoofd van de piot komt het kramiekje Het Studentje toe, naar wiens blijde intrede de Via Prosperità uitkijkt.

Bij het aanschouwen van de ontbijttafel kirt Mijn Groote Liefde verrukt en gooit zich als een tijgerin op het verse brood. Terwijl de piot (93 kilogram – droog gewogen na een ochtendlijke, uitgebreide sanitaire stop) met profijtige hapjes zijn bol ongezoete havermoutpap met magere melk degusteert, vult Mijn Groote Liefde (vers uit de douche blijft de weegschaalnaald trillend stilstaan op 52 kilogram) blij gemutst haar lunch-trommel.

Onder het verorberen van een half rozijnenbrood (“Ik zal de rest maar voor Het Studentje laten zekerst?“) smeert zij 2 dubbele boterhammen (eentje met kaas en eentje met hesp) voor de noen. Die krijgen het gezelschap van een paar droge sneetjes (“voor bij de soep“), een “stuutje” met choco (“voor de kleine honger deze voormiddag“) en een paar dik beboterde dubbele sneden peperkoek (“als vieruurtje”). Voor de appel is helaas geen plaats meer in de forse brooddoos, dus die gaat zo mee in de handtas.

Weemoedig denkt de piot aan de halve tomaat en het blaadje sla dat deze middag op hem wachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.