Pek en Veren om Verdi

Laatst overkwam de piot een lading Pek en Veren, en dat jeukte danig op de foute plekken en op een onplezierige manier.

Op niet zo subtiel aandringen van Mijn Groote Liefde staat er die avond een zogenaamde ‘Kerstloop Voor Het Goede Doel‘ op het programma. De radio belooft relatief aangename temperaturen voor de tijd van het jaar maar dreigt ook met natte neerslag.

Onder de middag anticipeer ik op het onvermijdelijke en laat tijdens de keuken- en huiskamer-manoeuvers gepaste muziek uit de boxen vloeien: het Requiem van Mozart, de Zielenmis van Fauré en het Stabat Mater van Pergolesi. Die toondichten weerspiegelen stuk voor stuk mijn gemoedstoestand.

Ongevraagd – want zo werkt Social Media – rapporteer ik cybergewijs mijn muziekkeuze. Een van cultuur doorregen kennis suggereert ook Verdi’s Requiem op te zetten en met schaamrood op de wangen beken ik mijn onkunde hierover. Een andere autoriteit sabelt vrij snel in gepaste bewoordingen mijn amateurisme neer.

Niet alleen is de man in kwestie meer dan vaardig met de Baton, hij kent mijn ideologische en filosofische pijnpunten: “Met pek en veren moet je op de markt gezet worden. Het Verdi-requiem is het enige requiem dat niet door een kaloot’ geschreven werd maar waar de dood op meesterlijke wijze verklankt wordt, met al zijn vragen en overpeinzingen. Niet zoals Fauré waarbij je naar de dood zou beginnen verlangen.

Meer heeft deze stumperd niet nodig. YouTube herinnert er mij aan dat Guiseppe’s “Dies Irae” uit voornoemd meesterwerk reeds in mijn deuntjesbibliotheek prijkt, met een ster. De rest van de bejubelde grafgezangen ontbreekt evenwel. Heel snel besluit ik deze lacune op te vullen.

Wat opzoekingswerk ontbloot een breed scala van beeld-en muziekdragers: ik bespeur versies van Barenboim, von Karajan en andere Abbado‘s. Zoals zo vaak in soortgelijk geval, zie ik door de bomen het bos niet meer. Dus mag de muziekgoeroe na de terechtwijzing ook een richting aanwijzen: “Von Karajan is voor mij de absolute top. Een goddelijk solistenkwartet, fenomenaal orkest en geniale dirigent. Abbado is een zeer goede tweede.

Nog is mijn queeste niet voorbij, daar snel blijkt dat Heribert Ritter von Karajan meerdere versies op zijn palmares heeft. “De versie met de fenomenale Mirella Freni,” fluistert de hulplijn mij in. En zo geschiedt.

Voor de volledigheid nog dit. Het avondlijke rennen door de feestelijk opgesmukte binnenstad resulteert in pijnlijke tenen, voeten, enkels, kuiten, knieën, billen, heupen en rug. Na afloop schreeuwen mijn longen om euthanasie. Bij aankomst loop ik pardoes in de armen van Mijn Groote Liefde. Fris als een hoentje staat zij te tetteren met een handvol collega’s onder het degusteren van een glaasje Cava.

Een requiem waardig dus… Help!

Een gedachte over “Pek en Veren om Verdi

  1. Pingback: Een handvol ademteugen | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.