Ongeketend

Laatst genoot de piot van “Los Dos Papas” en zoveel meer.

De productie “The Two Popes” voorstellen is overbodig: deze film is in elke straat beter gekend dan de plaatselijke parochiepriester. De predikanten van mijn favoriete streaming-dienst deden hun stinkende best om mij te bekeren en toch is het de nominatie voor de Golden Globes (inclusief Ricky’s hilarische sneer) die mij over de streep trekt. Op een avond dat de inhoud van de oranje digicorder wat slapjes is en de Netflix-series ons niet kunnen prikkelen, stel ik Mijn Groote Liefde schoorvoetend voor een filmpje mee te pikken, “bijvoorbeeld dat verhaal van de twee pausen“. En ze gaat akkoord.

Toegegeven: ook ík voel vooraf scepticisme om de hoek loeren. Ervaring dicteert dat een rolprent naar waargebeurde feiten over katholieke kerels vaak uitdraait op een rozenkrans aan clichés, of erger: de verheerlijking van een onbewijsbaar en ongefundeerd systeem van filosofische en levensbeschouwelijke opvattingen, die enkel gericht lijkt op het knechten van de mensheid. Een vrije geest huivert daarbij.

Maar mijn vrees is onterecht. Al heel snel geraak ik gecharmeerd door de fijne situatiehumor, de stekelige redenaarsdebatten en de stijlvol geportretteerde hoofdpersonages. In hoeverre het verloop van de feiten geschiedkundig correct weergegeven is, is een andere zaak. Dat is voer voor slimmere mensen.

Maar we dwalen af. Dit is geen filmrecensie. Dit is het relaas van een revelatie.

Een audiovisuele parabel over priesters is niet zelden gekenmerkt door een stevige portie bezweringen. Dit verhaal van deze twee super-zielzorgers is niet anders. Bij een partijtje knielen aanhoor ik uit de Spaanse mond van Jonathan Pryce/John Price (een grapje voor filmfijnproevers) een mantra die in de dorpsschool van mijn jeugd minstens wekelijkse kost was, zo niet dagelijks. Zoals dat gaat met ingesleten teksten volg ik in mijn hoofd de regels van het paternoster, in het Nederlands uiteraard.

Plots stokt mijn gedachtegang. Ik schrik. Dit is ongewoon. Dit is een eerste. Met dubbele kracht graaf ik in mijn geheugen, evenwel zonder veel resultaat. Hoe hard ik ook nadenk, de tijd heeft de litanie verkruimeld tot ruis. Verrukt voel ik hoe langzaam de laatste schakels van de katholieke ketting van mijn polsen glijden.

De ultieme redding is nabij. Ongeketend.

Een gedachte over “Ongeketend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.