Indolent-actieve neerslag

Laatst bracht een lege omgeving een revelatie.

Het is oorverdovend stil op straat als de piot kiest voor een vroege-morgen-wandeling. De open schoolpoort wenkt vruchteloos naar een aansloffende stadsbus. Vandaag ontbreekt – net als gisteren en vele dagen daarvoor – elk spoor van leerplichtig grut. De ochtend-stapper proeft aarzelend van de zachte vergrendelingsgeluiden die als lappendekens op de wijk rusten.

Het bos koestert iets meer joggers dan normaal, wat jaloersheid wekt bij de piot. De ernstige nieuwssites waarschuwen voor sportieve inspanningen bij virale infecties in het algemeen en bij een Covid-19-besmetting in het bijzonder. Sinds enkele dagen zwerft een drukkend gevoel door zijn borstkas en baart een niezende neus een verkouden gevoel. Tot beterschap aanklopt, treuren de loopschoenen in de sportlade.

Struinend over de bospaden mijmert de piot over het krantenartikel dat melding maakt van een gestegen wapenverkoop in de USofA. Blijkbaar staat in de ogen van de cowboy-community een pandemie als deze gelijk aan een latente uitbraak van anarchie, chaos en andere structuurloze ontsporingen. (Voorwaar een vreemde vrees voor de kampioenen in anti-autoritaire stromingen die zo enthousiast het heilige “The First Amendement” misbruiken.)

Aan de oude kant van de grote plas blijkt de desorganisatie, de ordeloosheid en de roerigheid nog best mee te vallen. En ergens verbaast dat de piot helemaal niet. Want ook de infame en infantiele intriges van de Antwerpse Führer slagen er niet in onze maatschappij onoverkomelijk te ontwrichten. Na elke ballotage weten hij en zijn falanx middels slinkse streken de politieke bedrijvigheid te stagneren tot een maandenlange impasse, terwijl uiteindelijk de door hen beoogde implosie van het land uitblijft. De bijhorende gigantische beschadiging deert hen niet, integendeel. (De piot ziet zichzelf als kosmopoliet en verafschuwt dergelijke staatsman-onwaardige machinaties die uiteindelijk enkel een uiting zijn van narcisme en bovendien aanzetten tot egocentrisme, misantropie en xenofobie.)

Na de wegel tussen bomen en struikgewas stuurt een veldweggetje de piot naar een doodlopende straat aan de rand van zijn wijk. Het is daar dat hij het licht ziet. De lock down verschilt in weinig van de repercussies van voornoemde nationalistische kuiperijen. Straat en staat verkeren in een vreemdsoortige winterslaap, stelt de piot vast. De zelf-isolatie en het economisch terugschakelen versmachten de gemeenschap niet. De samenleving houdt stand, zonder in uitzichtloze chaos te verzinken. De wereld rent niet langer en kiest voor genietend kuieren door het rustiger leven.

Deze indolent-actieve neerslag van de Corona-dreiging bevestigt in hoofde van de piot de mantra die zijn goeroe en mentor Els v.d.A. ooit formuleerde op één van die professionele crisismomenten: “Een mens heeft niet veel nodig om te overleven.

De piot hoopt dat na het verdampen van dit vileine virus dit inzicht aan elke bewustzijn blijft kleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.