Washandje

Laatst stond de piot op een ochtend in de keuken naar een washandje te staren.

Aficionado’s weten het ondertussen: Mijn Groote Liefde neemt de badkamer onder handen. Alhoewel dat klinkt als een Groote Schoonmaak, is het dat al lang niet meer, dankzij het soort Domino-effect waar Mijn Groote Liefde een patent op lijkt te hebben. Na het opruimen en oppoetsen twijfelt zij even en besluit vervolgens alles (muren, tegels en een meubelstuk) een likje verf te geven. Met het oog op een keurige afwerking stort zij zich op het demonteren van de spiegels, de handdoek-rekjes en de verlichting.

Het duurt niet lang of Mijn Groote Liefde verschijnt in vol werk-ornaat in de Man Cave van de piot. “Zeg,” begint ze en bij de piot breekt gelijk het angstzweet uit, “Als we nu eens…”  Om een lang verhaal kort te houden: na het nodige online-opzoekwerk en de bijhorende bestellingen verwacht de piot deze week de levering van twee nieuwe wastafels inclusief onderkastjes, spiegels en lamparmaturen, en een nieuw douchescherm. Ter voorbereiding “mag” de piot de bestaande infrastructuur uitbreken, met uitzondering van de badkuip: volgens de DIY-expert ter plaatse (= Mijn Groote Liefde na het uitvoerig bekijken van alle relevante YouTube-filmpjes) volstaan 2 lagen speciale verf en 2 lagen vernis om de tobbe helemaal op te frissen. Keerzijde van de medaille: de douche is een week lang verboden terrein.

De volgende ochtend staart de piot in de keuken naar het lapje badstof in zijn rechterhand. Hoe hard hij ook in zijn geheugen graaft, hij weet niet meer waar en wanneer hij voor het laatst de dag begon zonder een verfrissende douche. Vermoedelijk is dat geleden van zijn wederoproeping voor het leger, en dat is ondertussen bijna een handvol decennia geleden. In den troep is het niet altijd even proper, vooral niet tijdens maneuvers ten velde.

De piot vindt die vaststelling tegelijk grappig en verontrustend. Een okselfrisse start van een nieuwe dag is synoniem geworden van een water-verslindend stortbad, en vice versa. Hoe en wanneer dat gebeurd is, is een mysterie en doet hier eigenlijk niet ter zake. Het is wel stof tot nadenken. En wat meer is: de paar dagen zonder zijn ze aan de Via Prosperità niet verkruimeld tot sprakeloos stof.

Ondanks zijn grote vrees als een onwelriekende paria door het dagelijks leven te stappen, ziet de piot niemand in zijn onmiddellijk omgeving demonstratief een wasknijper boven halen. En dat het aantal mondmaskers in allerlei vormen en kleuren niet te tellen is, is terug te brengen tot het vileine virus. Hoopt hij.

De piot denkt aan de woorden van één van zijn goeroes, meer bepaald meesteres Els vdA: “Een mens heeft niet veel nodig om te overleven. Met minder gaat het ook.

Met minder gaat het ook, zolang het prettig blijft. En niet stinkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.