Virtuele zedenschennis

Laatst pleegde de piot virtuele zedenschennis.

De buurvrouw is hoogbejaard en neemt de Corona-quarantaine heel ernstig. Telefonisch alarmeert zij de piot. Haar voorraadkast vertoont vervelende tekorten. Het boodschappenlijstje is kort maar zeer gedetailleerd – Nicole kent haar waren.

Net als andere warenhuizen heeft “Het Leeuwtje” een Covid19-sluis aan de ingang. In een rij met sociaal verantwoorde gaten wacht de piot voorbeeldig zijn toegangsticket tot de nering af: een deskundig ontsmette kar.

Plots fietst een jong-bejaarde langs de wachtenden naar de ingang en stapt af. Gedecideerd zet hij zijn rijwiel tegen de gevel, doet hem op slot en maakt aanstalten zich een karretje toe te eigenen. De veiligheidsagent aan de schuifdeuren komt in actie.

Meneer. Mag ik vragen in de rij te wachten,” begint hij, “Als het jouw beurt is, krijg je een ontsmet winkelwagentje. En is het mogelijk je fiets in de fietsenstalling te plaatsen. Hier hindert hij mensen die naar buiten komen.

De aangesprokene ziet het anders: “Niks van. Ik doe dat niet. Ik zet mijn fiets altijd hier. En ik ga binnen wanneer ik wil. Jij hebt daar niks over te zeggen.

De veiligheidsagent spreidt de armen: “Dat kan ik niet toestaan.

Een man in maatpak met opgespelde winkelbadge komt erbij en stelt zich voor als de directeur: “Is er een probleem?

Er volgt een geanimeerde discussies die eindigt met een tirade van de jong-bejaarde: “Als dat zo zit kom ik hier nooit meer. Ik heb er genoeg van. Ik ga wel ergens anders winkelen.

Dat is uw vrije keuze,” repliceert de winkelbaas, maar dat valt niet in goede aarde.

Ondertussen is het de beurt aan de piot. Hij trekt zijn broek wat op en snelt naar de fruit-afdeling op zoek naar roze pompelmoezen. Wat hij daar ziet doet hem schrikken. Een oudere heer bestudeert aandachtig de uitgestalde trostomaten. Behoedzaam trekt hij vijf vruchten los uit vijf verschillende trossen en stopt ze in een papieren zak. De piot schudt het hoofd bij het zien van de verminkte strengen en voelt zijn buikriem verslappen.

Vijf stappen verder zakt zijn broek helemaal af.

Een senior staat likkebaardend bij de aardbeien. Plots neemt hij een bakje en kiepert de inhoud in een bijna leeg houten kratje. Vervolgens begint hij één voor één sappige vruchtjes uit andere schalen te nemen en te keuren. De exemplaren die zijn goedkeuring wegdragen plaatst hij in het lege plastiek bakje in zijn hand, de andere legt hij terug.

De piot klampt een langskomende directeur aan en wijst hem op het vreemde tafereel. Zuchtend stapt de winkelbaas af op de bepotelaar. Met kleine pasjes schuifelt de piot naar de zuivelafdeling.
Wat later ziet de piot de aardbeien-manipulator met een volledige krat fraises naar de kassa trekken. De winkelbaas volgt in zijn zog.

En niemand ziet dat de piot zijn broek op zijn enkels heeft. Virtueel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.