Bang

Laatst vulde het hart van de piot zich met vrees en onmacht.

Het is geen geheim dat Mijn Groote Liefde en ik schier elke dag filosoferen over ons volgend leven dat zich binnen een half decennium aandient. Niet dat wij ernaar verlangen, integendeel. Weet wel dat een onvermijdelijke en herkenbare mijlpaal zich gewillig laat koesteren en aankleden. En in ons geval is dat nog maar eens met een “once in a lifetime experience“.

Voorlopig is het plan heerlijk helder en opzienbarend open in al zijn vaagheid: we gaan voor zolang het leven het toestaat doorheen Noord-Amerika cruisen met een Harley-Davidson (de wegen van een passie zijn ondoorgrondelijk edoch zeer voorspelbaar). Wat, waar en wanneer zijn tot op heden onbekenden. Over het hoe van deze fascinerende formule is al wat meer nagedacht, in die zin dat een eerste onderzoek best aardige resultaten oplevert.

Onze goeie vriend Google maakt met veel plezier een selectie van de grotere motorverhuurbedrijven in de Verenigde Staten. Ongeveer gelijktijdig presenteert een overzicht van de mogelijkheden en voorwaarden om onze eigenste Milwaukee Vibrators mee te nemen over de grote plas, waarbij vliegen met een kundige ingepakte motor als vracht de meest voordelige en de meest aangename want snelste formule is. De container op een schip valt al snel uit de boot (no pun intended).

Die andere goeie makker Excel rekent voor dat gezien de reisduur die wij voor ogen hebben, het verschepen van onze Harleys beduidend goedkoper is dan voor dezelfde periode ter plaatse huren. Zelden is een knoop zo rap doorgehakt.

De maatschappijen gespecialiseerd in dit soort verschepingen, vliegen evenwel vooral op Canada, een feit dat ankers uitgooit. Maar dat is niet erg. Vrijwel meteen vormt zich in mijn hoofd een soort reis-corridor: vanuit Montréal (CND) zigzaggend over Vermont naar The District of Columbia, waarna we zwervend door Virginia, Ohio en Indiana op zoek gaan naar twee staande afspraken in Illinois en Winconsin. Daarna wacht een brede boulevard Noord-Westelijke Staten, al dan niet via de Route 66, om klimmend te eindigen in Vancouver (CND). En daarmee weten de lezers van deze blog evenveel als Mijn Groote Liefde en ikzelf.

Dat alles klinkt wis en waarachtig prachtig. Helaas is de voorbij dagen en weken een venijnige angst mijn hart binnengedrongen. Net als Mijn Groote Liefde hou ik erg veel van de United States of America, zijn volk en de natuur. In fel contrast daarmee kan de huidige bezetter van The Oval Office mij hoegenaamd niet bekoren, net zo min als zijn volgelingen. Zijn persoonlijkheid en zijn daden zijn een schaamteloze aanfluiting van het presidentieel ambt. Machteloos moet ik toezien hoe hij en zijn trollen met elke ademhaling meer en meer dat mooie land vergiftigen, hoe elke criminele leugen en elke hatelijke misdaad een stapje dichter is bij een gruwelijke culturele, economische en maatschappelijke winter. Niemand verdient zoiets.

De schrik zit er diep in en de angstige vragen stapelen zich op. Welke woestenij wacht ons binnen een vijftal jaar? Zal het afreizen naar dat beloofde land überhaupt nog zinvol en veilig zijn? Wat als … ?

Ik ben bang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.