Fout Normaal

Laatst in de hangmat prakkiseerde de piot over dat vaag nieuwerwets begrip “het nieuwe normaal“.

Terwijl hij in het zwoele lommer wiegend vecht tegen de slaap blijft het beperkte brein van de peinzende piot haperen op de universele vraag: “Wat is normaal? En wat is NIET normaal?“. Net op dat moment verschijnt “La Mama” onder de rozenboog waar een van de vele druivelaars van de Via Prosperità het heel erg naar zijn zijn heeft. “Hallo,” lacht zij in volle breedte, “Geen belet?” Zonder een antwoord af te wachten schuifelt zij metronoomgewijs de veranda binnen alwaar zij haar groet herhaalt, ditmaal met Mijn Groote Liefde op haar korrel.

Op slag klaarwakker en andermaal een klein besef rijker, verlaat de piot kreunend zijn soes-plek. Ondanks al het gepieker heeft hij helaas niet meteen een heldere definitie voor “Wat is normaal?“, terwijl hij nu wel perfect de vinger kan leggen op “Wat is niet normaal?

Gelukkig is de onaangekondigde bezetting slechts tijdelijk en kan de piot na een paar ontwijkende maneuvers zijn denkwerk verder zetten, helaas niet na het aangaan van een paar kostelijke beloftes waarbij hij jammer genoeg geen joker kan inzetten.

Amper heeft de piot de bedwelmende plek tussen de bomen wederom begroet als een oude vriend, of het hersenwerk herneemt.

Wat is normaal en wat niet? En waarom zou er nood zijn aan een ‘nieuw‘ normaal?” De kop-kietelende kwestie houdt het lonkende namiddagdutje op een afstand. “Houdt het omarmen van het nieuwe normaal in dat het normaal van voorheen fout en dus niet-normaal was.” (Zelfs in gedachten weigert de piot de term ‘abnormaal‘ te bezigen). En het is nog niet gedaan: “Is het nieuwe normaal per definitie juister?”

De kronkelende logica van de piot gooit de noties “nieuw/juist normaal” en “fout normaal” in de weegschaal en leest uit de balans dat beiden “normaal” zijn, tenminste elk binnen hun specifieke context. Een fout bestaat enkel bij gratie van juist, of iets anders of beter. Met “normaal” is dat niet anders. Zonder het “nieuwe normaal” of “juister normaal” is er geen “fout normaal“.

De piot herschikt zijn hoofdkussen en zoals dat gaat met die grijze materie van hem, denkt hij plots aan zijn eerste bezoek sinds Corona-lang aan de binnenstad een dag eerder. De verse herinneringen aan het flaneren, de zinnenprikkelende etalages en de wellness-vaardige handen van zijn favoriete barbier, doen de haartjes in zijn nek heerlijk opveren. Dat duurt totdat beelden opdoemen van norse gezichten op straat die halsstarrig weigeren zijn vriendelijke bedoelde begroetingen te beantwoorden.

Dat de maatschappij meer en meer polariseert, vooral door toedoen populistische raddraaiers, weet de piot al langer. En dat die verwijdering zich ook manifesteert in het straatbeeld en in de menselijke gedragingen, is voor hem al evenmin een geheim. Aficionado’s weten dat.

Schokkend is het ondertussen ontelbaar groot en groeiend aantal chagrijnen voor wie elk detail op de grond het starend bestuderen waard is, of alleszins interessanter dan oogcontact maken met passanten. Soms lijkt het alsof dat soort “nijdige nukkigheid” het “nieuwe normaal” is. Gelukkig is niet iedereen zo afzijdig, houdt de piot zich maar al te graag voor. En toch. Met uitzondering van de primaten bevolken anno 2020 schijnbaar slechts twee humanoïde species de aarde: de Homo Sapiens Sapiens Aequus en de Homo Sapiens Sapiens Rude.

Om dat laatste geslacht is het hem te doen. Niet alleen ervaart de piot de arrogante blindheid van dat leger iezegrimmen als stuitend onbeschoft. Want waar is al dat stuurs en bij momenten snerpend snauwen goed voor? Dat soort norsheid versmoort zonder twijfel elke innerlijke glans en glorie van die creaturen, en wat rest hen dan nog behalve een ziel met het uitzicht van een gemelijke en kniezerige woestenij. Dat is niet mooi en dat kan nooit de keuze van een verstandig mens zijn. Dat is pas “fout normaal“.

Het “normaal van gisteren” is anders dan het “normaal van heden“, besluit de piot, net zoals het brood in zijn geboortedorp anders smaakte dan de kost die vandaag op de plank ligt. “Fout” is het enkel wanneer dat “normaal” iemand bewust en gericht pijn doet, want dat is de handelswijze van “foute mensen“.

Net voor zijn oogleden het gevecht verliezen, staat één bepaalde certitude de piot kristalhelder voor de geest. Enkel respect voor mensen en wetenschappelijke feiten is normaal. En het maakt daarbij niet uit wat de millésime of de cepage is. Al de rest is fout. Want zoveel is zeker: “fout normaal” teert op respectloze onzin.

Respect, daar draait het om.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.