My love and hate explained

Laatst greep een lijvig en statig boek de piot onverwijld bij de keel.

Er zijn nu eenmaal van die dingen die een mens genadeloos trakteren op een gloeiende en welgemikte oplawaai. Dat kan van alles zijn: boeken en films, muziek en beelden, foto’s en schetsen, schilderijen en gebaren, evenementen en ontmoetingen, inzichten en ervaringen.

En natuurlijk ook de zucht van een schoonheid en de schoonheid van een zucht.

Met geschriften is het wel heel speciaal. Wanneer de fraaiheid van de zinnen de intensiteit van de woorden tot een kritische massa drijven, volgt onvermijdelijk een explosie met de kracht om een schrale sahra tot vette poldergrond te muteren.

Een kunstwerk met die energie is “De Lengte van een Oceaan” van journalist, schrijver en denker Björn Soenens.

Dit zelfverklaard Opus Magnum presenteert zich bedrieglijk als een verzameling essays over de United States of America, over een land en over zijn bewoners, over “Stemmen en stemmingen in Amerika“. Dit foliant is evenwel zoveel meer dan een bundeling van verhandelingen en transcripties van interviews, van mijmeringen en reisverslagen, van gedachten en gevoelens. Het is een openbaring.

De aaneenschakeling van verhalen maakt het onbegrijpelijke begrijpbaar.

Tussen woorden en zinnen zwerft de lezer niet alleen door berg en dal, vlaktes en megapolen van die verre VS-federatie. Jazeker, de diverse thematische hoofdstukken openen ramen naar een verhelderende uitkijk op Trumpf en zijn volgelingen, op de drijfveren en mechanismen van de VS-politiek en op een handvol hallucinante toestanden die van dat alles het gevolg zijn.

Wie achter de feiten en analyses kijkt, vindt evenzeer een reis door eigen stad en straat, door het eigen leven en diens achtergrond. Daardoor lijken de verhalen af en toe op bakens van zelfreflectie, en à la limite is dat ook zo, niet alleen voor de schrijver maar evenzeer voor de lezer.

Grappig genoeg brengt “De Lengte van een Oceaan” ook loutering. Reeds vele decennia worstel ik met een verscheurend gevoel. Ik hou van “Amerika“, het land, de natuur en de inwoners, maar ik haat de bevolking, de mentaliteit en de uitwassen. Dat zorgt bij vlagen niet alleen voor verwarring, maar ook voor veel pijn. De fijne analyses en emotionele introspecties van Björn Soenens schetsen haarscherp hoe dat komt.

De mooie balans tussen reflectie en inzicht tilt dit boek tot zeldzame hoogtes. Dit Opus Magnum is een chef-d’oeuvre, het lezen meer dan waard.

My love and hate for the U.S. of A. explained… Finally.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.