Dauwdraf

Laatst stortte de piot zich in een vlaag van totale zinsverbijstering op een dauwdraf. Of hoe zo’n ochtendjogging ook heten mag.

Wat begint als een milde marteling is onder de dwingende oogopslag van Mijn Groote Liefde gederailleerd tot een sluipende endorfine-verslaving. Grofweg om de twee dagen spoort zij de piot aan om haar voorbeeld te volgen en de loopschoenen aan te trekken voor een meestal relatief rustige ren. Gedurende de week valt die marteling in tijdsduur nogal mee, want het vindt plaats na haar emplooi in de Factorij en schurkt aan tegen haar massieve avondhonger. In het weekend ontbindt zij helaas haar duivels. Tijdens een langere loop in haar spoor door bos en veld voelt de piot zich meer dan eens een amechtige waterbuffel.

Tijdens een avondjogging met een twist, loopt het mis (pun intended). Het plan is nochtans simpel. Mijn Groote Liefde loopt de “Grote Toer” rond Brygghia in wijzerzin, terwijl de piot zich beperkt tot de bescheidenere “Kleine Toer” in tegenwijzerzin, met ergens halverwege een atletische high five. Tot zover de sprookjesachtige en romantiekzwangere theorie.

Aan een oversteek slaat het noodlot toe. Zoals het een keurig meisje past, wacht Mijn Groote Liefde tot het voetgangerslicht groen kleurt en zet dan opnieuw aan. Te bruusk, zo blijkt snel, want haar ranke lijf heeft een duistere kant: fragiele beenspieren. Een pijnscheut als een zweepslag in haar kuit striemt haar pas kapot. Gelukkig is ditmaal de déjà vu pijnlijker dan het spierletsel zelf.

Heel voorzichtig sukkelt Mijn Groote Liefde naar huis, onderweg de piot oprapend. Eenmaal terug in de Via Prosperità legt zij gesterkt door haar ervaring zichzelf een rustperiode op. Haar atletiekgerief gaat even in de kast, net nu de piot het joggen opnieuw lekker begin te vinden.

Op zaterdagochtend twee dagen later ontwaakt de piot met een vreemd gevoel. Hij heeft goesting om de loopschoenen aan te trekken en naar, rond en door de Meerschen te rennen. De aangekondigde hittegolf leent zich niet tot dergelijke inspanningen overdag dus moet het nu gebeuren, weet hij, wijl de lucht nog enige koelte draagt. Gezien het voor haar ontiegelijk vroege uur (7am) ligt Mijn Groote Liefde nog zalig te zoemen zoals alleen zij dat kan.

Voorzichtig sluipt de piot de slaapkamer uit, trekt zijn loopplunje aan en sukkelt op weg. Eerst op straat en later in het bos is nog heel rustig, in tegenstelling tot daarna in de Meerschen waar er aardig wat volk rondwaart. Blijkbaar is de piot niet de enige die de zinderende middaghitte voor wil zijn. Er zijn heren met honden, dames met hondjes, een handvol collega-conditielopers van beider kunnen en twee mevrouwen waarvan de piot niet onmiddellijk kan zien of ze nu snelwandelen dan wel joggen. Wat hem opvalt is dat iedereen vriendelijk is: sommige groeten de piot nog voor hij “Goeiedàààààg” kan uitstoten (volgens Mijn Groote Liefde een hoogst irritante gewoonte die alleen maar mensen ambeteert).

De zon heeft de dauw reeds geconfisqueerd. De lommerrijke passages door de bospartijen trakteren de piot op welgekomen frisheid na de langzaam opwarmende vochtige graslanden. Om maar te zeggen: het is zalig rennen in de relatieve ochtendkoelte van een hittegolf.

Terug thuis heeft Mijn Groote Liefde de weg naar de keuken gevonden. Ze onthaalt de piot als is hij een rondewinnaar en zij het bloemenmeisje. Na de douche wacht de ontbijttafel. En het stille verlangen naar de volgende dauwdraf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.