Hunker (2)

Laatst wist de piot zijn hunker eindelijk te bevredigen.

Een opspelend voetgewricht weerhoudt de piot een frustratievolle week lang van een ren door bos en veld, het triest gevolg van een ongelukkig incidentje bij een eerder ochtendloopje. Na een zoveelste nacht zwanger van dromen over heerlijke joggingpartijen in paradijselijke decors, is de enkel eindelijk pijnvrij. De piot neemt een importante beslissing: indien ook bij het volgend ontwaken de knoesel gespaard blijft van zeurend zeer, trekt hij opnieuw de loopschoenen aan.

En zo geschiedt.

Terwijl de piot de voordeurklink nog in de hand heeft, fluistert een gemeen stemmetje hem in het oor: “Toch maar voorzichtig blijven.” Daarom besluit de sukkelaar een paar rustige rondjes te draaien in het vermaledijde Felthem, het bos waar de malheur bij de vorige ren ongenadig toesloeg. In geval van te hevig protest van de enkel staat de piot in drie spreekwoordelijke stappen opnieuw thuis.

Van de Via Prosperità tot aan Felthem gaat het over verharde voetpaden, de minst geliefde ondergrond van de piot. Helaas is er geen andere toegangsweg. Stap na stap groeit het besef dat het voetgewricht wel op een vreemde manier gevoelig is, maar helemaal geen pijn doet, en dat stemt de piot gelukkig. Even later verwelkomt de zachte bodem van de bospaden het ritmisch (meestal 160 stappen per minuut) gedraaf. De piot let niet op zijn hartslag en probeert zo rustig mogelijk te lopen.

Bij de eerste passage bij de onheilsplek peinst de piot met smart terug aan het incident. Bij de daaropvolgende doortocht maalt de sukkelaar al lang niet meer om zijn enkelgewricht: hij is het rondjes draaien in het bos behoorlijk beu en snakt naar verder en meer. Ter hoogte van het fiets- en wandelpad aan de zogenaamde “achterkant” van Felthem draait hij links op en zet koers naar de Meerschen.

Ook in de lage weiden legt niks zijn loopplezier in de weg. Het rennen is pijnloos, enkel een onbestemd drukkend gevoel aan de zijkant van de rechtervoet bezwaart het gemoed van de piot. Later zegt Mijn Groote Liefde dat dit nergens voor nodig is: “Het zit tussen je oren.” Op geen enkel moment proeft de piot het gevreesd effect van meer dan een week volstrekte rust, integendeel.

Acht kilometer verder wacht aan de Via Prosperità een verkwikkende douche, maar niet voordat het Garmin-hardloophorloge is uitgelezen en de inspanningsdata zijn gewhatsappt naar Mijn Groote Liefde. Na de badkamer ligt haar kirrende reactie klaar.

Soms ligt geluk in een klein trainingsverslagje. En de reactie daarop.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.