Inanitie

Laatst sabelde een grote vermoeidheid Mijn Groote Liefde en haar piot ongenadig neer.

Dat weekend is de Via Prosperità in de greep van zombies. Of toch bijna. Het is in ieder geval lang geleden dat algehele afmatting er zo hard toesloeg. Meest recent zijn de strompel- en geeuwsessie door toedoen van een gigantische jet-lag. Nu liggen de kaarten anders.

Op vrijdag verwelkomen Mijn Groote Liefde en de piot Baby Mae voor een verlengd weekendje. De volledige planning tot en met maandagavond is overeenkomstig bijgespijkerd met het oog op de aanwezigheid van de jongste telg.

Kort na de blijde intrede van Baby Mae ervaren de kersverse grootouders dat hun oogappel de wereld beleeft op haar heel eigen en eigenzinnig ritme. Zij – en zij alleen – bepaalt wanneer wat gebeurt. Alleen de beslissing wie wat doet, is zoals steeds het privilege van Mijn Groote Liefde. De piot ondergaat, ook dat is niks nieuws.

Op zaterdagmiddag is aan de Via Prosperità bij alle bewoners de hunker naar een uitgebreide siesta groter dan ooit voordien. De tweede avond besluit Mijn Groote Liefde de raadgevingen van Mama Mel nauwgezetter op te volgen en presenteert Baby Mae de laatste fles zo laat als mogelijk. Dat helpt, maar ook niet zoveel. Het mooie meisje vaagt vierkant haar grote voeten aan de overgang naar het winteruur en het extra uurtje slaap dat erbij hoort.

Op zondagavond voelt de piot zich uitgeput en hij weet dat Baby Mae de oorzaak is van die malaise. Dit soort inanitie is hem namelijk niet vreemd. Dit steegje waar Pépé Piot en Meetje Moto solidair nu doorstrompelen ken hij maar al te goed. Beiden dachten (of beter: hoopten) dat zij nooit meer in deze buurt zouden te vertoeven. Immers is het naar hun aanvoelen nog niet zolang geleden dat zij de gecumuleerde vermoeidheid verbonden met het opgroeien van Junior en Het Studentje succesvol overwonnen hebben. Het mag niet zijn: Baby Mae presenteert een nieuwe beproeving.

Maandagavond na de uittocht van het poppemietje gaan in de Via Prosperità de rolluiken on-karakteristiek vroeg naar beneden. En dat heeft niks de maken met allerlei onchristelijke maneuvers. Integendeel. Mijn Groote Liefde en de piot snakken naar een lange en vooral onbewogen nachtrust. Het ongestoord tukken blaast een deeltje van de vermoeienis weg.

Op dinsdagochtend wringt Mijn Groote Liefde met onvervalste slaapkamerogen het ontbijt naar binnen. En heeft zij een zeer importante mededeling: “Ik mis haar reeds.

Wordt vervolgd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.