Op een bergtop

Laatst maakte de piot de bedenking dat leven op een bergtop wat doet met een mens.

Twee hoog op Platform 93/4 blader ik elke dag digitaal door het nieuws van de dag, zowel op de honk van gevestigde waarden en als op (godbetert) Social Media. Telkens weer stel ik vast dat het verschil in aanbod tussen beide domeinen zinsverbijsterend is. Maar daarover gaat het hier niet, wel over veranderde houdingen en inzichten.

Op het Smoelenboek proef ik hoezeer een aantal makkers de voorbije jaren is verveld. Een voor een kregen zij een heel nieuwe visie op de maatschappij, de wereld en het leven. Hun grootste gemene deler is dat ze recent of iets langer geleden forever uit de vertrouwde veelhoek Antwerpen-Brugge-Kortrijk-Mons-Liège-Hasselt zijn vertrokken. Voor de meesten is hun migratie een vlucht. Ze steken niet onder stoelen of banken dat ze willen ontsnappen aan een leven dat hen niet langer zint of kan bekoren. Ze zoeken afstand. (Daar is niets mis mee: in mijn dromen verbreek ook ik vaak kettingen.)

Zoveel gemeenschappelijkheid kan geen toeval zijn. Daarover moest ik toch even nadenken.

Wie na de Corona-lockdowns met bijhorende quarantaines nog niet door heeft dat afzondering vaak tot vreemde verschijnselen kan leiden, is niet goed wijs, of leeft op een andere planeet. Wie ogen in zijn kop heeft, merkt het elk uur van de dag. Bij een zelfgekozen langdurig isolement is dat niet anders, integendeel. Ondanks hun lovenswaardige bedoelingen, ondanks de ongetwijfeld goede en goedbedoelde connecties met de locals zal de afzondering wegen op het doen en laten van deze expats, hoe hard zij ook hun best doen om via de wonderen van het World Wide Web in contact te blijven met de tapkasten, de koffieautomaten en de waterfonteinen van hun geboortestreek.

Waar heel wat heremieten enkel fysiek op een berg zitten, geldt dat voor sommige kluizenaars onder hen zeker en vast ook psychisch. Niet in het minst omdat isolatie mensen een spiegel voorhoudt. In de rust en beslotenheid van hun onderkomen gaan ze nadenken over het eigen bestaan en de bezieling van anderen, over wereld en maatschappij, over verleden, heden en toekomst.

Op dit punt gekomen, gebeurt er iets raars in het hoofd van die moderne kluizenaars.

Verstandige figuren die voorheen met een gezonde portie argwaan over de boulevard van fun & facts stapten, schieten plotseling door en spuiten de meest bizarre wijsheden, opmerkingen en veronderstellingen in alle denkbare richtingen. Daarbij trekken ze alles behalve zichzelf en hun eigen gelijk in twijfel. Nuchterheid en wetenschap verliezen terrein op excentrieke insinuaties, onwezenlijke onwerkelijkheden en een zielige zucht naar zweverigheid. Eigenlijk is dat niet zo verwonderlijk. Waar die fijne mensen voorheen aardig acteerden voor een klankbord van een evenzeer kritisch gehoor, wacht hen nu geen tegenspraak of confrontatie, geen structuren of vangnetten. Er is enkel een echo-zwangere want lege zaal. Veel meer is er niet nodig om hun idyllische bergtop op te tuigen als een ivoren toren.

En toch… Hoe fout zij soms klinken, ik houd nog steeds van die lieve anachoreten. Het is zoals met Covid-19: het komt wel goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.