Mme Pipi

Laatst vond de piot het nodig Mijn Groote Liefde te waarschuwen voor een groot gevaar.

Voor die éne zwakhoofdige heremiet onder die grote platte steen in de Gobi-woestijn en zijn soortgelijken die het nog niet weten: sinds een handvol weken heeft de Via Prosperità er een nieuwe bewoner bij. Mijn Groote Liefde, de vlijtige Zwarte Panter, Het Studentje (zij het sporadisch aanwezig) en de eeuwige piot hebben nu het gezelschap van een niet zo raszuivere Labradoodle die min-of-meer luistert naar de naam Marcel (voor de vrienden: Magnifieke Marcel, voor de watervogels: The Black Menace).

Alle dierenliefhebbers beamen dat net als bij een mensenkind enkel een spreekwoordelijke strenge maar rechtvaardige hand de opvoeding van een puppy op de juiste sporen kan houden. Niet te onderschatten daarbij is de zindelijkheidstraining. Zo die slaagt maakt dat het leven van het baasje (en de hond) een heel stuk gemakkelijker. Over dat laatste hebben ze aan de Via Prosperità eigenlijk niet zoveel te klagen, behalve dat Magnifieke Marcel een duidelijke voorkeur etaleert om in de tuin te urineren op welbepaalde, scherp afgebakende plekken. De twee grote roestbruine vlekken in de anders aardig groene pelouze maken elk commentaar overbodig. Op bevel van Mijn Groote Liefde wordt daaraan gewerkt.

Het dagelijks marsbevel van de piot voorziet twee uitlaatsessies, eentje nà het ontbijt en eentje vóór het traditioneel namiddagdutje. Na haar dagtaak in de Factorij en tijdens de het weekend, durft Mijn Groote Liefde ook zelf de leiband ter hand te nemen. En daar valt wat over te zeggen.

Zodra de trein de terreinen van de Via Prosperità verlaat, begint Mijn Groote Liefde penetrant te verkondigen waar het voor Magnifieke Marcel op staat. Met het trefzekere ritme van een ouderwetse metronoom sist zij voortdurend: “Piesje doen. Piesje doen. Allez, piesje doen“. Die mantra wisselt zij soms af met een even duidelijke “Marcel! Pipi doen!” Eenmaal in het foreest Felthem gooit zij alle terughoudendheid over boord. Afgaande op het opkijken van mede-wandelaars draagt de heldere engelenstem van Mijn Groote Liefde ook in een loofbos minstens 150 meter ver.

De piot observeert en ondergaat. Het gebakkelei in zijn hoofd tussen “iets zeggen” en “niets zeggen” doet het begrip “titanenstrijd” kansloos verbleken. Uiteindelijk wint zijn hartstocht voor Mijn Groote Liefde.

Zeg, ik zou daar toch maar mee oppassen, met het aanzetten van Marcel tot plassen,” begint hij met de daver op het lijf. “Straks krijg je nog een bijnaam!” Bezwijkend voor de vragende kijkers van Mijn Groote Liefde voegt hij er aarzelend aan toe: “Ik zie het al gebeuren dat iedereen jou Madame Pipi gaat noemen.

Het volgende moment prijst de piot zich gelukkig dat hij een kwartiertje eerder zijn crocs gewisseld heeft voor zijn wandelschoenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.