Zen

Laatst ontdekte de piot kwansuis een zen-hotspot.

De Via Prosperità – aka het huis en het thuis van Mijn Groote Liefde en ikzelf – heeft vele kamers. En dat bedoel ik vooral letterlijk. Toch is er altijd ruimte voor verbetering.

Oorspronkelijk telde het eerste verdiep naast een badkamer en een berghok drie slaapkamers met daarboven een lege zolder. Daar is heel snel verandering in gekomen. Het zolderverdiep hebben we opgesplitst in twee ruimtes. Eentje ervan noem ik met een vleugje hoogheidswaanzin mijn “Schrijfhok”. In het ander vertrek staat de echtelijke bedstede en over dat heiligdom zwijg ik zedig.

Van de oorspronkelijk slaapkamers is nog steeds eentje bezet door Het Studentje. Naargelang de wind zit, noemt Mijn Groote Liefde die meisjeskamer ofwel Pops Kamer ofwel Het Stort. De kamer waar destijds Junior zolang hij thuis was zijn ding deed, is vandaag onze Dressing. Deze zogezegde inloopkleerkast doet af en toe dienst als Home Office voor Mijn Groote Liefde. Ook voor mezelf is het een passend toevluchtsoord wanneer aanhoudende lage temperaturen het pennen onmogelijk maken in mijn onverwarmd schrijfhok en Het Studentje de veranda reeds heeft ingepalmd. De kamer waar oorspronkelijk onze sponde stond, is vandaag de zogenaamde Wellness. Dat is een groot en vooral duur woord voor een ruimte waar een ondertussen verdwenen loopband en een niet gebruikte fiets-op-rollen het gezelschap dulden van een grote Infrarood-cabine. Die laatste is de beste aanwending van een zuurverdiende bonus ooit. 

Op het gelijkvloers situeert zich geflankeerd door een ruime living en een gerieflijke veranda de meest belangrijke kamer van de Via Prosperità: de open keuken, ook wel La Cuisine genoemd. In dit vertrek komt alles samen: koken, eten en drinken; wonen en werken; praten en luisteren; en nog veel meer, maar daarover zwijg ik opnieuw heel zedig.

Wat we níet hebben in de Via Prosperità, is een zen-kamer. Hoewel de infrarood-cabine misschien wel een goede kandidaat voor die titel is. Vooral wanneer de weldoende stralingswarmte de zeurende stramheid en knagende koude uit mijn roestige knoken jaagt, terwijl ik de Spotify-playlist “Wellness Spa & Meditation” stream naar een Bluetooth Luidspreker – ja, niet alleen jongeren zijn gek van dergelijke gadgets. Na een drukke werkdag helpen de zalvende warmte en de hypnotiserende klanken het hoofd leeg te maken. Maar écht zen is het allemaal niet. Helaas.

Mijmerend hierover ontdekte ik onlangs naast de deur een echte zen-hotspot. Dat spiritueel brandpunt ligt er langer. Hoewel ik er meermaals per week kom, was het me nog niet opgevallen, totdat de komst van Magnifieke Marcel daar onrechtstreeks verandering in brengt. Met die fiere en felle labradoodle aan de leiband, maak ik elke ochtend op zijn tempo een wandeling in het nabijgelegen foreest Felthem. De geur-boeketten, de kleuren-symfonieën en het breed spectrum aan natuurgeluiden en gefilterde voorstad-klanken, scheppen een universum waarin de geest tot rust kan komen. Het is heerlijk flaneren in dit aardig stadsbosje. Onderweegs vervlakt het brein tot een onbeschreven blad, geduldig wachtend op spitse ideeën, potentieel boeiende thema’s en kiemen van meeslepende verhalen.

En toch… Meestal verlaat ik de plek met slechts één prangende kwestie in gedachten: “Heeft zo’n specht dan nooit een splijtende koppijn?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.