Vol

Laatst zag de piot zich geconfronteerd met een onvermoed edoch niet zo verdoken effect van het Corona-gedoe.

Door de komst van Magnifieke Marcel ziet mijn ochtendroutine er sinds pakweg een maand helemaal anders uit. Een Labradoodle zit per definitie boordevol energie en die power wilt dat beest altijd en overal met alle macht uit zijn lijf persen. Allicht voelen die uitbarstingen voor hem aan als een aangename streling. Die constante dreigende stuwing en het feit dat uitlaten een bewezen goede techniek is om de tuin van Via Prosperità hondendrollen-vrij te houden, zorgen ervoor dat ik elke morgen het marsbevel respecteer en bij dag en dauw een eerste van minstens twee excursies maak. Die dauwwandelingen doen deugd. Het langere stappen ergens in de namiddag evenzeer. De uitjes houden mij fit, nu ik het joggen met mondjesmaat herneem na een eeuwig lijkende rustperiode ter genezing van mijn enkelgewricht.

Even terzijde: het is de bedoeling van Mijn Groote Liefde (en ook ikzelf) om Magnifieke Marcel mee te nemen op joggings in de natuur. Een georganiseerde canicross is niet meteen aan de orde. Vrijelijk draven door bossen en velden vinden wij al fijn genoeg. Helaas is onze harige sloeber nog veel te jong voor lange rensessies, dus voorlopig houden wij het op korte experimenten. Maar genoeg hierover.

De uitlaatsessies met Magnifieke Marcel scheppen ook rust in mijn hoofd, gezien de omstandigheden voorwaar een niet te onderschatten voordeel. De voorbij weken bemoeilijken een pro bono-schrijfopdracht en een snelle heen-en-weer-navetteren naar een zuiders paradijs danig het pennen. En dat vreet. Het wakkert de stormen in mijn hoofd aan, en dat fenomeen belemmert het schrijven. In mijn schedel wriemelen gedachten en woorden als hitsige wagens tijdens de vrijdagavondspits op de Brusselse ring: het zijn er veel te veel en ze kunnen nergens heen omdat ze elkaar in de wielen rijden. Aldus zijn vervelende en verlammende mentale wervelwinden mijn deel. Helaas is net het schrijven zowat de enige remedie om die orkanen te temmen. Het is een vicieuze cirkel met de verwoestende kracht van een fragmentatiebom. Maar ik wijk af.

Tijdens het slenteren tussen bomen en struiken laat Magnifieke Marcel al eens een cadeautje achter. Zoals het een keurige baasje past, heb ik altijd handige poepzakjes in de achterzak om het zaakje op te ruimen. Telkens ik dan toch een pakketje bruinigheid tussen duim en wijsvinger klem, vind ik het geen moeite om ook andere rotzooi op te ruimen: onbezonnen weggegooide mondmaskers, papieren zakdoekjes (toch eerst even met een stokje controleren of er niks in schuil gaat), kartonnen drinkbekers en zo meer.

En dan beginnen te problemen. De meeste afvalbakken (die ik ondertussen perfect weet staan) zit altijd en overal propvol, soms met fastfoodverpakkingen, zonder fout met hondenpoepzakjes. Het is voorwaar lastig om wandelpuin te dumpen. Dat is logisch: het is een typisch geval van gestegen aantallen. Des ochtends is het beduidend drukker op de geijkte wandel-hotspots dan pakweg twee jaar geleden. Enkel wie nog de slaap in de ogen heeft zal het ontkennen. Het aantal kuierende baasjes is niet op één hand te tellen en daar zitten ongetwijfeld Corona, lockdowns en thuiswerk voor iets tussen. Ondertussen geraken de caniskak-depots sneller dan normaal vol. Vaak is er zelfs geen ruimte meer voor achteloos achtergelaten smoelvodden. Zwerfvuil erbij proppen is een alles behalve veilige onderneming, mocht ik meermaals ondervinden.

Gelukkig heb ik dank zijn Covid19 altijd ontsmettingsgel op zak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.