Schuldig

Laatst voelde de piot zich schuldig, evenwel niet langer dan een ademtocht.

Begin mei 2021. Na de derde C-piek duikt het aantal besmettingen, ziekenhuisopnames en mortuarium-bezoekers opnieuw in een bescheiden dal. Voor de verschillende overheden meteen het sein om de harde cijfers en het bijhorend advies van epidemiologen, virologen en andere wetenschappers op een schier eigenzinnige manier te interpreteren. Wat volgt is een mondjesmaat versoepelen van de Corona-maatregelen die hun doeltreffend bewezen hebben om de pandemie onder de knoet te houden.

Hoe die verruiming verloopt hangt af van het soort beleidsvoerder en zijn bagage: echte staatslieden laten de rede regeren, de vele steekvlam-politici in dit land volgen hun populistische aard en toeteren wat de luidst roepende figuren uit hun publiek graag horen. (Helaas is het met de Corona-maatregelen niet anders dan met andere maatschappelijke topics.) Het gros van de bevolking is Covid19 en de bijhorende restricties grondig moe, en snakt naar verandering. Sommigen tieren daarbij hun frustratie uit, als was het een schreeuwwedstrijd. En dat signaal horen en onthouden populisten, wijl ze de rest vergeten of negeren.

Ergens snapt de piot dat groeiend ongenoegen wel. Al langer dan ons lief is regelen de bepalingen ter beperking van de virusverspreiding ons dagelijks leven. Het volgen van alle Corona-richtlijnen is lastig, hard en moeilijk, en velen voelen zich geroepen tot verzet. Zolang ze zich daarbij niet laten leiden door de stellige uitspraken van twijfelachtige pseudowetenschappers en andere charlatans, heeft de piot daar alle begrip voor. Heel wat mensen voelen hun vrijheid aangetast, en dat is ook zo, zij het met één nuance.

Het volgen van de Corona-maatregelen is in beginsel een keuze die men bewust dan wel onbewust moet maken, in een poging om het vileine virus klein te krijgen. Sommigen, zoals de piot, kiezen ervoor een stuk vrijheid op te geven met het oog op hun eigen veiligheid en dat van hun dierbaren. Ze doen dat met een frisse tegenzin, een open geest en hoop op betere tijden. Anderen ziet dat helemaal anders en willen niks toegeven voor het welzijn van zichzelf, hun familie en de maatschappij. Het zij zo.

Uiteindelijk bepaalt iedereen voor zichzelf het wat, waar en wanneer van zijn handelingen. Dat is OK, zolang elk ook de bijhorende verantwoordelijkheid neemt, zolang eenieder geen anderen nodeloos in gevaar brengt.

En er zijn de feiten. Kiezen voor distantie en minder contacten creëert een vacuüm, zowel fysiek als psychologisch. En dat hiaat lijkt het grote probleem, denkt de piot. Zelf vult hij die leegte op met me-time, kwaliteitsvolle ontmoetingen op afstand en vooral: verbeelding. Anderen weten er geen raad me, vermoedt hij. Dat maakt dat ze genadeloos botsen op hun eigen grenzen, hun eigen beperktheid. En dat besef krast hun ziel. Die zeurende pijn is een goede bodem voor redeloze woede. Dat is de reden voor hun onrealistisch en waanzinnig gedrag: hun eigen begrenzing speelt hen parten.

Voor die laatste gedachte voelt de piot zich schuldig. Maar niet voor lang. Een ademteug later blaast zijn fantasie dat sentiment weg uit zijn hoofd, en trekt hij op zijn motor langs de Grote Meren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.