Quarantaine

Laatst bracht quarantaine helderheid.

Ondertussen is het een handvol dagen geleden dat de piot een Zuiders paradijs heeft verlaten. Zoals het een goede Belg en patriot past, completeert hij aan de vooravond van zijn wederkomst naar het vaderland een zogenaamde PLF (naargelang de wind waait “Passagier Lokalisatie Formulier” dan wel “Passenger Localization Form“).

Bij een eerder, zij het kortstondig bezoek aan Estelle, deed de piot ervaring op met dat online-formulier. Toen bleef de opgave van gegevens zonder gevolg. Ook ditmaal is het contact met de lokale bevolking quasi nihil, uitgezonderd het occasioneel bezoekje aan le boulanger en l’épicière. De meegebrachte proviand volstaat ruimschoots om geen honger en dorst te lijden. Evenwel is het voornaamste verschil met vorige keer de duur van het verblijf: meer dan drie etmalen. ’s Anderendaags kruipt de piot met gemengde gevoelens achter het stuur van de wagen die hem naar de regen brengt. (Door de stand van zaken met de pandemie, blijft hij voorlopig liever ver weg van TGV’s en ander openbaar vervoer.)

Het instinct van de piot liegt niet. Nog voor zijn puffend karretje de Franco-Belgische grens bereikt, wijzen een reeks sms’jes hem om zijn burgerlijke plichten: bij aankomst onmiddellijk in verplichte quarantaine, met PCR-testen op dag 1 en op dag 7 na het laatste “hoogrisico-contact” in de zogenaamde “Rode Zone“. Blijkbaar speelt het helemaal geen rol dat hij bij Estelle dezelfde isolatie respecteert als in de Via Prosperità.

Want de piot is een voorzichtig mens. Waar hij ook buitenshuis komt, overal volgt hij dezelfde richtlijnen: mondmasker dragen en regelmatig handen ontsmetten. Met zijn verblijf in het paradijs overschrijdt de piot blijkbaar bepaalde grenzen, die beleidsvoerders, virologen en andere verantwoordelijken hebben uitgetekend om de verspreiding van Covid19 in de mate van het mogelijke in te perken. De sukkelaar heeft daar alle begrip voor en de consequenties schrikken hem niet af. Temeer dat hij ondertussen vele seizoenen lang in de Via Prosperità een zelfopgelegde quasi-quarantaine volhoudt. Node verlaat hij er het echtelijk dak, tenzij als het echt niet anders kan.

En toch…

Al snel proeft de piot dat de afzondering ditmaal anders aanvoelt. Voorheen kon en mocht hij mits het respecteren van de Corona-maatregelen de straat op. Dit mag en kan nu niet meer. Het bakkersbezoek des ochtends moet hij aan anderen overlaten. Ook de redelijk solitaire boswandelingen in het zog van Magnifieke Marcel zijn voorlopig geschrapt. Aan de keerzijde staat het langer in bed blijven liggen en meer tijd voor de afwas, stofzuigen en andere huishoudklusjes. Dat tegengewicht weegt echter niet op tegen de gemiste genoegens, ondervindt de piot vrij snel.

De schoonheid van alledaagse gebruiken die per definitie niet altijd even fijn zijn om te doen, krijgt pas waarde wanneer het niet meer kan of mag. Wanneer iets niet moet, is het doorgaans plezant om het te doen. Wanneer hetzelfde niet mag, is het sneu het niet meer te kunnen. Zo ervaar de piot de opgelegde segregatie.

Gedwongen quarantaine smaakt bitterder dan zelfgekozen isolatie. Dat weet de piot nu ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.